aopedofarelo

AS FEIRAS......CRONICA DUNHA MORTE ANUNCIADA.

2012-02-17T10:26:00.000-08:00

As batas escuras, os bastones, as boinas, e apertas de mans, son case que xa imaxes do pasado, cada dia mais dificiles de ver.
Cada ano son menos os lugares nos que se celebran Feiras e os tratos de gando teñan puxanza.
Aquelas Feiras, como as de Parga, Lancara ou Monterroso en Lugo, ou a de Moeche na Coruña, as de Xinzo ou Carballiño en Ourense, e as de Dozon, na Goucha, Silleda, A Estrada e como non a D’Agolada, xa son historia.
Ainda que non existe ningun rexistro oficial, o Mintireiro verdadeiro, ou mesmo o calendario Zaragozano, recolle que dous de cada tres concellos Galegos, acollen unha feira, unha ou duas veces o mes, dende tempos inmemoriais.
Mais ou menos poderiamos falar dunhas catrocentas feiras, de mais ou menos importancia, mercadillos, o mercados, por toda Galicia., cada mes.
Cada vez menos, e cada vezen sitios mais reducidos ainda mantense feira de gando, ainda que esta estase a concentrar enrecintos, e feiras especificas, como as de Santiago ou Silleda, tipo lonxa. Cun control sanitario e veterinario mais especifico por parte da Xunta de Galicia. No obstante ainda hoxe se resinten a ser historia no menos de sesenta concellos galegos, nos que a actividade gandeira sobrevive, nos mercados tradicionais, con transacciones, si ben cada vez menores en cuantia e volumen, en equinos, vacunos, e cabalos, importante actividade comercial, que estase a perder e que xeneraba cuantiosos beneficios o cabo do ano, a tratantes e gandeiros, ou labregos do noso Pais.
A realidade é que o abandono do rural, a despoboacion, e desaparicion da ganderia e agricultura tradicional, estanse a sentir sobre esta actividade comercial.
Hoxe en dia, as Feiras, como tal, estan a sofrir un importante cambio, sustituindose o mercadeo tradicional, dos productos naturais, e tipicos da terra: A Mel, as verduras, os polos e galiñas, os queixos, etc. Como productos alimenticios mais representativos do Pais. As ferrallas, e coitileria, de aperos e instrumentais propios e necesarios para as actividades do agro, polos postos de ambulantes e vendedores de roupa, as mais das veces nas mans de mercaderes alleos da terra, que van de feira en feira, segundo o calendario, cos seus postos de quita e pon, en armaduras de ferro e plastico, de todo a cen, postos de baratillo nos que atopar dende unhas bragas de señora, a un molde para facer un flan.
Podese calcular aproximadamente en uns catro mil os ambulantes con permiso da xunta para realizar esta actividade comercial por toda Galicia.
Autenticos nomadas de hoxe en dia, de pobo en pobo, de vila en vila, cos bartulos a cuestas.
E quizais como vestixios do que foron as feiras tradicionais, so queden as polbeiras, e é que unha feira sen polbo non é nada, e de entre todas as do Carballiño, con mais dun seculo de historia as sùas espaldas.
As polbeiras, de a seis euros a racion, con pan e viño dez, e o xantar ali mesmo nas mesas e bancas de madeira, o xeiro do polbo no caldeiro de cobre, e co lume de butano, sustituto moderno do que antes fora a leña de carballo, pra cocer o polbo.
Ambulantes e polbeiros, ainda hoxe manteñen vivas esta tradicion das nosas Feiras, familias enteiras de feirantes, que teñen neste medio de vida o seu caudal de ingresos e traballo fixo e que pagan de media unhas tasas de entre 300 a mil euros anuais, por un posto de mais ou menos seis metros de expositor.

A vida econòmica de Agolada, xiraba arredor da agricultura, a gandeiria e da produccion artesanal.
As feiras nacen en tempos mediavais, nos principios en lugares e espacios públicos abertos, nos que periodicamente facianse todo tipo de transacciòns ou mercadeo, tanto de gando como toda clase de productos do campo.
A xente da comarca de Agolada ia as feiras nos autobuses habilitados para o transporte de animais e persoas, e por riba as cestas e caixas cas mercadurias para a venda ou cambio.
A xente viña procedente dos concellos limitrofes, nos coches de Melide, “o Punteira” o “Sambreixo”, dende Palas , ou mesmo de Bandeira e Silleda, e Lalin.
As feiras prolifereaban no medio rural, de tal xeito que non habia día no ano, que non se celebrara algunha. A súa importancia e manifesta como o atestigua que continuaran no tempo ata hoxe.
Non so foran centros de intercambio e mercadeo, senon tamen de coñecemento, de actividade social e festa. Se establecian relacions, contactos, dabanse novas de amigos, familiares e parentes, estableciase en resumo unha relaciòn social cas outras aldeas mais ou menos lonxanas, asi como calquera tipo de trato ou ventas de propiedades.
A finalis do século XVIII, pretendeuse limitalas, por mor da presion dos comerciantes e gremios que estimaban estas como perxudiciais para os seus intereses profesionais, e no intento de controlalas nacen os recintos feriais, especificos para contelas.
Asi foi como nacen as feiras permanentes nun dia fixo e determinado no mes, e nun espazo axeitado a elas e permanente, en parte de forma espóntanea e de forma reglada polo poder e control dos gremios.
O Campo da feira, adoitabase estar nunha zona arborada, ou as veces carballeiras, nel foi onde surxen estes especios arquitectonicos, para servir de acubillo.
Nestes recintos, temos que reseñar dúas modalidades de construccions:
.-O que ten un caracter non permanente, ou mòbil
.-O que resulta permanete e fixo.
As edificaicons necesarias foronse agregando unhas as outras en funciòn do terreo, as necesidades, e comodidade, deixando limites e distancias para a circulacion dos compradorfes, ou viandantes que ian de paso, .
En xeral estas son construccions rústicas, e sinxelas, en pedra e madeira, os elementos naturais propios das zonas onde surden, non suelen ter mais que unha pranta rectangular cuia lonxitude varia entre os 8 e 20 metros e unha anchura de entre 2 a 4 metros. Resultar edificacions moi simples, en muros de cachoteria para a parede do fondo, e cuns laterales de pedra mais grosa, de entre 50-70 cm. A cuberta con unha ou dúas vertentes, vai tellada ou enlousada, segùn as zonas, sempre sobre unha estructura de madeira, apoiada no muro, normalmente de castiñeiro.
Un exemplo claro do que foron estes recintos, o temos na vila de Agolada.
“OS Pendellos”, utilizaronse para as feiras dende a súa orixa, mais ben haberia que decir que a vila surdiu o rredor da feira, que nun principio celebrabase nas brañas do Farelo, e que se trasladou as terras de mais arriba por resultar aquelas barrentas de mais.
Nacen como lugar de garde, refugio e vivendas, tanto das bestas como das persoas, que chegaban de puntos moi dispares o dia anterior, e pasaban a noite neles, agardando pola feiro do dia seguinte, “O Doce”
Os pendellos foran construccions humildes, que cumprian a funciòn para a que foron diseñados a perfecciòn. Asi podemos distinguir os Pendellos expositores, cos mostradores de mamposteria para a exhibiciòn dos productos do campo, a cuberto do sol e chuvia. Os Pendellos comedor, para chantar a resguardo, no recinto dos Pendellos habia oito. Nos dias de Feira, os propietarios constituianse en hostaleiros . Cada quen levaba o polbo comprado as polbeiras dos caldeiros de cobre de Carballiño, fundamentalmente. A comida faciase, co polbo, a carne o caldeiro, o pan, as patacas ou cachelos, viño, cafè e agardente, caña da casa.
O interior era un pequeno recanto no que se albergaba a lareira, o resto se ocupaba cas mesas e bancos de madeira moi tosca e rudimentaria.
Os casetos, e pendellos almacen, para o gando, e mesmo co paso do tempo, as vivendas, que ian servir de pousada e albergues.
Asi podemos comtemplar hoxe, os de dous pisos, nos que na parte baixa durmian e gardabanse as bestas, e no piso de arriba as persoas.
Estas edificacions pertenecian as familias xeneralmente mais acomodades e de recursos economicos por riba da media.
En xeral son edificiacions mui rústicas en pedra, madeira e tella, de uns vinte metros, e dos metros como moito de alto. Moitos deles, cun murete rematado nunha lousa de granito, nos que se colocaban os mercaderes.
A súa orixen podese datar sen medo o ero, no século XVIII, hoxe ben de interese cultural e espazo protexido, en periodo de rehabilitacion e recuperacion, que acabou ca progresiva desapariciòn de moitos deles nos anos sesento do século pasado, afortunadamente, ainda que hoxe en dia so podemos contemplar no mais dun tercio do total do que no seus mellores dias foron, e que albergaban unha das mais importantes feiras de toda Galicia.
Compre suliñar que este conxunto único, ten un valor social, historico, cultural e arquitectonica inapreciable, patrimonio popular irrepetible, que foi declarado pola Xunta de Galicia no ano 1985 “Conxunto historico-artistico . Na actualidade e trala intervenciòn da Diputaciòn de Pontevedra, a maioria deles, son de propiedade publica, ainda que algùn continuan en manos privadas.
O valor da Feira de Agolada non radica nesta o u naquela pedra granticia, senon que constitùe un dos poucos exemplos que se conservan en toda Europa dos antigos mercados, case intacto.
Un monumento desta categoria, pola súa rareza, polo seu caracter social, e incluso polo seu atractivo ten que ser conservado na súa integridade e restaurado en todo aquelo que recentemente teña sido adulterado......
Declaracion da Delegacion Provincial de Belas Artes. Pontevedra 1970.

INVISIBLES.

2012-02-01T11:28:00.000-08:00

De cando en vez salta a portada dos xornais novas escalofriantes sobre algún de nos; xente descoñecida do común dos mortais, invisibles caladiños que cada día mais como fungos no outono brotan e desaparecen sen que ninguén os bote de menos.
Como non votan, non protestan ni ao parecer teñen nada que contar interesante para encher as mañás dalgunha cadea de televisión, destas carroñeras que viven da desgraza, miserias e o escándalo alleo, pasan xunto a nos cóbado con cóbado, o lombo contra calquera das esquinas das nosas rúas, cun cartonciño mal escrito recordándonos como un aldabonazo inútil as nosas consciencias, que son alguén, membros desta raza de inhumanos egoístas da que formamos parte, coma lobos dunha manada, xa o dixo antes ca mi, o mesmo Rousseau. Invisibles.
Pero de cando en vez, o caso dalgún deles e chamativo de mais, e sempre hai algún erudito que nos recorda que o indixente en cuestión estase queixado do “síndrome de Diogenes”.
Trastorno do comportamento que normalmente afecta a persoas de avanzada idade que viven soas. Se caracteriza polo total abandono persoal e social, por el illamento voluntario, acompañados na maioría dos casos pola acumulación de grandes cantidades de lixo e desperdicios domésticos, que gardan como verdadeiro tesouro.
Denominar deste xeito esta enfermidade resulta un erro e un contrasentido mais que curioso, pois fai referencia a Diogenes de Sinope, filosofo Grego que adoptou e defendeu ata o extremo os ideais de privación e independencia das necesidades materiais (o que se coñece como cinismo clásico); así pois desde el punto de vista histórico y conceptual la acumulación de calquera tipo de cousas e o contrario do preconizado e practicado polo citado filósofo.
Reinterpretou a doutrina de Socrates, considerando que a civilización e a súa forma de vida era un mal intrínseco e que la felicidade viña dada seguindo unha vida simple e acorde coa naturaliza. ¿Ecoloxismo moderno?. Xa din o refrán que non hai nada novo baixo o sol.
Eu coñecín o longo dos anos algún que outro destas persoas, recordo agora o caso mais que espectacular dun destes invisibles con cartos, do que ides permitirme que por respecto omita o nome; que apagaba o motor do seu Mercedes do ano de “María Castañas”, coas portas atadas cun cordel, cando viña de Pontevedra a onde ía a mercar unha caixa de viño de promoción para despois revendela e gañar uns patacóns, baixando polo Candan, para aforrar gasolina.
Recordo tamén como me contaba que ía a tomar os viños os bares que lle puxeran as mellores tapas, para así aforrar o gasto do xantar.
Nunca gastaba un peso en roupa porque daba igual que fora inverno que verao, levaba a mesma camiseta negra coma carbón por baixo dun xersei cheo de buratos e unha chaqueta de pano que non vira o xabón dende a súa saída do taller de corte e confección que a fixera, Deus sabe cantos anos atrás. E no colmo dos colmos; quitaba as catro rodas do coche no seu garaxe para evitar que llas roubasen.
Tolos, enfermos ou invisibles da nosa opulenta sociedade capitalista que no sumo do consumismo estase a consumir a se mesma.

Angel Utrera

(Novo artigo da miña serie AO PÉ DO FARELO, no FARO DE VIGO, publicado hoxe Mercores 1 de Febreiro).

O SECUESTRO DA VONTADE POPULAR....A INCINERADORA DO IRIXO.

2012-01-27T10:13:00.000-08:00

Levo tempo, de certo xa dabondo, queixándome amarga e inutilmente de que a voz das rúas, a opinión da xente do común coma min, as conversas teimudas e os contrastes de pareceres dos caladiños, son como cantaba Bod Dylan naqueles anos dourados da contestación social, e a concienciación da xuventude, farta dos amaños dos políticos, nos sesenta; “respostas no vento”..
Xa empezo a estar mais que farto de que os muros das nosas cidades estean dia trás dia esborranchados pólas mensaxes de protesta, pólas chamadas a insubmisión, pólos berros dos indignados, cansados e enfastiados de tanta merda coma nos meteron os de sempre. Estes inmorais, indecentes de puro e chistera, de misa as festas de gardar, que mandan os seus fillos a estudar nos colexios Ae universidades privadas. Por suposto non usan a Seguridade Social, xa que o seu é a medicina privada nas clínicas mais selectas. Nin pensan por asomo, nun copago sanitario, ou polos medicamentos. Non lles afectan nin a conxelación salarial, nin os convenios colectivos, os ERES ou as regulacións de emprego. E moito menos as misérrimas subas do IPC, nas pensión ou axudas sociais, xa que as súas son xubilacións blindadas de superluxo.
Eles andan por riba do ben e do mal, fan as leis e as aplican o seu antollo. Non é certo o que tanto están a pregoar de que a lei é a mesma para todos. Non señor iso é unha falacia mais que lles interesa que creamos nela. Unha utilización demagóxica mais da realidade de que se roubas cen pesos és un chourizo e te podres no trullo, e se roubas cen millóns és un señor que tes o seu servizo o bufete mais importante de picapleitos do mundo mundial.
Xa hai cousas que os meus anos teño mais que sabidas e admitidas, pero o que me indigna e non estou disposto a aceptar calado, e xa que “mexen por nos e aínda teñamos que dicir que chove. ¡Non señor; négome en redondo¡.
E estou a falar da tropelía que estase a cometer co tema da Incineradora de Lixo que queren instalar no Irixo secuestrando a opiniòn e a voz do pobo e as rúas.
O Sr. Agustín Hernandez, conselleiro de Medio Ambiente desta Xunta de Galicia, que é nosa non deles. Que votamos e mantemos nos todos, cós nosos impostos.E que ten que estar o servizo de todos nos,” non servirse de; senón estar ao servizo de”. Pois digo que o Sr. Conselleiro non pode afirmar e punto: Pensamos que é unha oportunidade para o Concello do Irixo, a decisión está tomada e non hai volta atrás.
Pois mire Vostede, Eu vivo debaixo dos fumes que segundo vostede vou a ter que tragar e respirar, porque evidentemente o noso Val resultará sen dubida afectado, póla contaminación tanto ambiental como visual, e -quérese potenciar a bisbarra turísticamente falando como “Galiza verde”-, ¡estades de coña¡. Pólo tanto preciso, teño dereito e esixo unha explicación coherente; tanto dos factores económicos, ambientais, de desenrolo e danos colaterais que a súa Incineradora de Lixo, vai traer.
Quero coñecer cales son as contrapartidas e beneficios, e a quen van a ir destinados, e porqué. Quero ter na miña man tódolos seus convincentes argumentos Sr Herrnandez, porque mira vostede entre tanto nolos teña, vou seguir pensando que aquí hai gato encerrado. E vou a seguir manifestándome publicamente en contra da súa falta de argumentos.
Síntoo moito pero non queremos “Incineradora de Lixo no Irixo, e o vindeiro Domingo 29 ímolo dicir alto e claro moitos de nos no Carballiño. ¿Vai vir vostede falar connosco?.Agardámolo e convidámolo dende xa uns viños e unha boa ración de polbo. .
Angel Utrera

(ARTIGO NO FARO DE VIGO DO DIA 27 DE XANEIRO 2012).

ERASE QUE SE ERA.....

2012-01-22T05:32:00.000-08:00

Cando Eu era neno, recordo entre as sombras da memoria recobrada, como o meu avò, mais alto cun pao de cuñana, e mais flaco cun fideo, coa pel curtida polo sol, e o traballo o aire libre, e a faciana chea enrugas, apertaba a miña mao, case ata facerme saltar as bagoas, e non a soltaba ata que entrabamos na casa, despois de dar un longo paseo polo parque e na Alameda, xunto ao porto alà en Malaga.
A sùa voz profundamente seria, e as sùas historias de guerra, fame e miseria me facian compañia naqueles paseos, nos que a sùa figura se engrandecia para min, ata pensar nel coma nun ser unico, e superior.
Co tempo, puiden comprender que tan so fora un home como tantos outros, unha boa persoa, un traballador pai de familia, o meu avo.
Anos despois a sùa memoria segue viva nos meus recordos , e non podo deixar de sentir a sùa falta, e botalo de menos, cando ollo os meus fillos, e comprendo que eles non tiveron a sorte que tiven Eu, de desfrotar da sabiduria e experiencia duns avos.
Calquera de nos pode cun minimo de sensibilidade deterse a comtemplar cantos dos nosos maiores, viven mais sos ca unha.
Os temos esquecidos, e os abandonamos como se foran algo molesto, inservible, e feo, que e mellor esconder.
Resulta moi fàcil ser fillo, os pais sempre estàn ahi, o noso caron, e podemos recurrir a eles cando nos fan falla.
Os visitamos, se temos tempo claro, a visita do medico, chegamos, ola e adeus, ou ainda peor, recurrimos a eles, para conseguir unha soluccion, o noso problema, para encasquetarles os fillos, porque temos un compromiso ineludible, ou necesitamos deixalos nalgures, e non temos con quen.
Preferimos non saber que nos necesitan, que se sienten solos, que teñen medo, e estàn cansados, ou enfermos, neste caso a cousa xa é peor porque enton pasan a categoria superior de problema, e claro nos non estamos para mais problemas, non temos tempo nunca de nada.
Magoa que despois cando xa non están o noso caron, e o tempo pasou para sempre, reflexionamos, e damonos conta de que perdimos algo, quizais tan ou mais importante que o que temos e loitamos por ter. E enton canto percibimos que un anaco de nos, xa non existe, e claro, sentimonos incompletos, de por vida, sobre todo cando pouco despois os nosos fillos fan o mesmo con nos.

(Artigo da miña seria AO PE DO FARELO, publicado no FARO DE VIGO, no mes de Setembro do 2010).

DESCONCERTO

2012-01-10T11:17:00.000-08:00

Veño de rebulir nas terras dos soños

trala chamada do novo vento do norte.

Veño de abrazarme nun fundido en negro

cas polas dun desnudo vergoñento

de outonos permanentes de carballos e mentiras,

nesta fraga da friaxe na que durmo.

Veño de mirar cos ollos francos

mais aló do pensamento

neste presente estrano de recordos e fantasmas.

Veño de escoitar a musica das fontes

de enmeigar as bágoas dos solitarios

e soñar un pesadelo de ausencias e vida malgastada

desconcerto estridente no que habito

silencio eterno de palabras e chiscadelos a morte

compañeira tan odiada.

PACO LAREO.....

2012-01-08T09:00:00.000-08:00

AO PE DO FARELO
PACO LAREO

Veño de recoller as miñas fotos da mostra “Na miña bicicleta”, que tiven a sorte de ter expostas na “SOLAINA”, de Piloño durante este mes, e como tantas veces enredei gustosamente en conversa fácil e agarimosa chea de chiscádelas ao pasado, recordos, nostalxias e fantasías co maior dos soñadores desta terra tan ingrata as veces que ollamos e sementamos coa cinza dos nosos osos, e a suor das frontes labregas; PACO LAREO.
Falamos de ideas irrealizables, de novos proxectos e inquietudes, de soños de neno grande que sempre foi e continua a ser. E escoitándolle apaixonado coma sempre, entregado a cultura e defensa das tradicións e modo de vida dos nosos devanceiros, recordei aquela peza teatral dun dos escritores mestres que como tantos outros padeceu en vida o silencio represor do poder, a cárcere e o exilio, polas ideas contrarias a razón e a xustiza, tan preocupado como ocupado sempre en reprimir o coñecemento, para que non se cumpra a máxima do “Saber vos fará libres”. Antonio Buero Vallejo, e a obra Un Soñador para un Pueblo.
Paco é o soñador mais grande deste pobo pequeno que é Galicia, porque facer que dende, con todos meus respectos e agarimo para os nosos veciños de Piloño, e Cruces, a Solaina sexa o referente cultural e social que agora mesma representa, seren abandeirado contra vento e maruxia, e como el o fixo, case que totalmente so, é mais que unha ousadía, Eu diría que unha milagre, que ven a poñer en cuestión os que pensan que “A Fe non move montañas” .
Paco foi capaz de convencer cos feitos, os que se rían del, os que o ignoraron ou os que non pararon de poñer unha trala outra pedriñas, e croios no camiño.
Hoxe a Fundación xa resulta incuestionable, o traballo realizado o longo dos anos, e son xa mais de trinta que leva, as xuntanzas de Forxadores, amigos e simpatizantes, os traballos e xuntanzas de artistas internacionais, a divulgación e publicacións de estudos e traballos, e un longo etcétera, que resultaría inesgotable, coma o propio Paco.
Escoitándolle hoxe,de novos proxectos de novas ilusións e traballos en curso, coma esa idea de escribiren os seus soños, dende a realidade actual, como nun flash back, volvendo os comezos grises de tempos xa esquecidos, sentín unha envexa san da súa capacidade de soñar, e continuar alimentando esa chama que lle sae polos ollos, e que prende en quen o escoita, a ilusión e gañas de vivir sen reparar e conveniencias propias, egoísmos e intereses persoais. A xenerosidade con pernas, brazo se cachola ben posta.
Paco Lareo, “un soñador para un pueblo”, unha realidade e unha mostra do que se pode facer cando alguén loita convencido e entregado, sen reparar en esforzo, merece un oco grande no meu corazón e no de moitos outros caladiños, coma min, pero que estimamos e valoramos o que somos como pobo e xente a que nos gusta que nos fagan soñar cunha realidade diferente a vida que vendemos.
Angel Utrera

(PUBLICADO NO FARO DE VIGO DO DOMINGO 8 DE ENERO 2O12)

A INCINERADORA DAS MENTIRAS.

2011-12-27T12:05:00.000-08:00

AO PE DO FARELO
A INCINERADORA DAS MENTIRAS

Veño de ler os artigos do mestre e xeógrafo Antonio Presas, por quen sinto un profundo respecto, e do Biólogo Martiño Nercellas, ámbolos dous persoas perfectamente cualificadas, como técnicos e profesionais nos asuntos do medio ambiente, como levan amosado durante anos, aínda mais no caso de Presas, autentico experto e defensor a ultranza dos montes do Candan, Terras do Deza e Trasdeza, non creo que ninguén poida albergar a mais mínima dubida sobre a súa entrega na defensa do noso, desinteresada, altruísta e de xeito mais que persoal, sen abandeirar unha u outra posición política, da que tanto gustan algúns esgrimir para descalificar opinións, cando carecen de argumentario para rebater as razóns do sentido común, e os argumentos dos profesionais e expertos.
E despois de meditar sobre o tema, sumamente preocupante, dende logo, se albergaba algunha pequena dubida, esta quedou esvaecida por completo, e me posiciono publicamente, e dende xa, no lado dos que presentan a razón en contra da instalación da famosa “Incineradora de Lixo”, no Incio, nas portas dun dos mais fermosos vales e montes, deste Pais noso, que entre uns e outros estanse empecinando en cargarse, se Deus non o remedia.
Me sorprende moi desagradablemente, o cambio manifesto de posición dos Alcaldes de Deza, trala chamada ao orden do Presidente da Deputación, Sr. Louzan.
Eu entendo o da disciplina de partido, e toda esa leria, que eles saberán, pero por riba de todo está a xustiza, a defensa do ben común, a representación delegada dos veciños e amigos que che votan, e confían en ti, o futuro de toda esta xente, que irremediablemente vai a quedar contaminado, polos fumes, vertidos, impacto tanto visuais como reais de contaminación, directa e indirecta que ten unha planta de tratamento de lixo, como a que se quere instalar.
Non podes proclamar hoxe, os catro ventos, que os Alcaldes, co Sr. Crespo a cabeza, a quen teño na máxima estima e respecto, non están dacordo coa instalación da incineradora, e ao seguinte, tralo aviso do xefe, calar, ou cambiar de opinión.
Para mi, que non sei nada, e son un veciño mais do montón, resulta inexplicable este cambio de postura.
E por favor non utilicedes demagoxicamente, os argumentos da creación de postos de traballo, porque de sobra sabedes, e está mais que demostrado, polos antecedentes noutras plantas de similares características, que a creación de emprego è mínima, e moi pouco cualificada, e precario. E ruín xogar coa necesidade dos que están a sufrir o desemprego que, para colmo xenera un sistema capitalista en creses e desintegración.
Tampouco acepto os argumentos de modernización, e tratamentos do lixo, nas técnicas actuais, que se ofrecen, xa que está mais que demostrado dende a Comunidade económica Europea, que este tipo de incineradora, non é aconsellable, polo impacto medioambiental que acarréa, con efectos colaterais irremediables para o medio ambiente; emisión de gases, e metais pesados, contaminación dos recursos naturais, repercusión sobre o efecto invernadoiro, dos dióxido de carbono, e o calentamento global do planeta, efectos canceríxenos sobre as graxas animais e seres humanos, por riba nunha terra tan gandeira e agrícola como a nosa.
Señores, digan claramente que o único que lles move é o interese nos pagos que faga Sogama ou quen sexa, dos impostos, IBIS, e demais historias, pero non traten de enganar a xente, con argumentos tan mezquinos como os que están a utilizar, porque non somos parvos. Xa se sabe que poderoso cabaleiro é Don diñeiro.
Angel Utrera.

EL EXTRAÑO.

2011-12-21T11:26:00.000-08:00

Unos cuantos años después que yo naciera, mi padre conoció a un extraño, recién llegado a nuestra pequeña población. Desde el principio, mi padre quedó fascinado con este encantador personaje, y enseguida lo invitó a que viviera con nuestra familia, a pesar de que ello suponia un considerable esfuerzo economico, en una familia numerosa y humilde,de lo que por aquel entonces se empezaba a conocer como clase media que se veia obligada a privaciones y muchos numeros para llegar a fin de mes,con la firma de mi padre, en aquellos papeles timbrados que representaban un reconocimiento de deuda a un vencimiento fijo, y que se llevaban una buena parte de su sueldo ; "las Letras".
Por supuesto que mi madre tenia como ocupaciòn, sus labores, como todas las madres de aquella època.
El extraño aceptó y desde entonces ha estado con nosotros.
Mientras yo crecía, nunca pregunté su lugar en mi familia; en mi mente joven ya tenía un lugar muy especial.
Mis padres eran instructores complementarios:
Mi mamá me enseñó lo que era bueno y lo que era malo y mi papá me enseñó a obedecer.
Pero el extraño era nuestro narrador.
Nos mantenía hechizados por horas con aventuras, misterios y comedias.
El siempre tenía respuestas para cualquier cosa que quisiéramos saber de política, historia o ciencia.
¡Conocía todo lo del pasado, del presente y hasta podía predecir el futuro!
Llevó a mi familia al primer partido de fútbol.
Me hacia reír, y me hacía llorar.
El extraño nunca paraba de hablar, pero a mi padre no le importaba.
A veces, mi mamá se levantaba temprano y callada, mientras que el resto de nosotros estábamos pendientes para escuchar lo que tenía que decir, pero ella se iba a la cocina para tener paz y tranquilidad. (Ahora me pregunto si ella habra rogado alguna vez, para que el extraño se fuera.)
Mi padre dirigió nuestro hogar con ciertas convicciones morales, pero el extraño nunca se sentía obligado para honrarlas. Las blasfemias, las malas palabras, por ejemplo, no se permitían en nuestra casa… Ni por parte de nosotros, ni de nuestros amigos o de cualquiera que nos visitase. Sin embargo, nuestro visitante de largo plazo, lograba sin problemas usar su lenguaje inapropiado que a veces quemaba mis oídos y que hacia que papá se retorciera y mi madre se ruborizara.

Mi papá nunca nos dio permiso para tomar alcohol. Pero el extraño nos animó a intentarlo y a hacerlo regularmente.
Hizo que los cigarrillos parecieran frescos e inofensivos, y que los cigarros y las pipas se vieran distinguidas.
Hablaba libremente (quizás demasiado) sobre sexo. Sus comentarios eran a veces evidentes, otras sugestivos, y generalmente vergonzosos.

Ahora sé que mis conceptos sobre relaciones fueron influenciados fuertemente durante mi adolescencia por el extraño.
Repetidas veces lo criticaron, mas nunca hizo caso a los valores de mis padres, aun así, permanecio en nuestro hogar.

Han pasado más de cincuenta años desde que el extraño se mudó con nuestra familia. Desde entonces ha cambiado mucho; ya no es tan fascinante como era al principio, pero a pesar de todo y aunque a veces lo odiemos, sigue ahi, y como una metastasis cancerigena, se ha ido multiplicando por nuestra casa, ocupandolo todo; La sala, la cocina, los dormitorios mio y de mis hermanos.
Ha arruinado nuestra capacidad de conversaciòn, ya que siempre estamos pendientes de lo que nos puede decir, aunque ya no nos sorprende, y la mayoria de las veces consideramos su discurso como una sarta de paparruchas y patrañas de mercachife de feria barata. Ya ni siquiera nos sentamos en torno a la mesa para comer o cenar, y contarnos nuestras penas y alegrias, nuestros problemas o escuchar lo que nos ha ocurrido, cogemos el plano y nos sentamos a engullir los alimentos, por necesidad, mientras sus cantos de sirena nos hechizan como un nuevo flautista de Hamelin.

No obstante, y a pesar de que lo odiamos, y nos hemos dado cuenta de que es un encantador de serpientes,falso y embustero, si hoy usted pudiera entrar en la guarida de mis padres, todavía lo encontraría sentado en su esquina, esperando por si alguien quiere escuchar sus charlas o dedicar su tiempo libre a hacerle compañía...

¿Su nombre?
Nosotros lo llamamos Televisor...

Nota:

¡Ahora tiene una esposa que se llama Ordenador
y un hijo que se llama Móvil y se reproducen por mutaciòn incontrolada y hasta el infinito, como la peor de las plagas del antiguo Egipto. !

NA MIÑA BICICLETA, A EXPOSICION......NA SOLAINA DE PILOÑO.

2011-12-13T11:34:00.001-08:00

O pasado Sabado dia dez, deste mes de Nadal, cumplin o meu soño, de tanto tempo, grazas a xenerosidade impagable, dos amigos, Carmen e Paco Lareo, que tiveron a amabilidade de ceder para que puidera colgar as miñas testemuñas dos meus soños, frustraciones e fracasos, ao travès do clic da miña camara de fotos, e "Na miña bicicleta", nestas instanataneas de cartòn pluma e tamaña A3·, ALGUNHAS EN BRANCO E NEGRO E OUTRAS A COR segundo a historia que quedou atrapada desta vida que vendemos, cada dia.
Aproveitamos para amosar este meu traballo de afecionado, amante do pais, da xente, do que somos, e do que perdimos, e continuamos a estragar impunemente, a "X Forxa", e o convivio dos forxadores, como cada ano por estas datas, na fundacion A Solaina de Piloño, Autentico centro, ou como dixen na miña presentaciòn, "Catedral da cultura do rural" .
Ali, diante dos amigos desta "Solaina " maxica, na que botamos de menos moitos outros benqueridos, que xa non estan con nos, e algun outro que arrastran problemas de saude, dos que somos dèbedos pola idade, que nos arrastra e asobaya irremediablemtne; Neiras Vila, Armindo Salgueiro, Damian Paio, Paco e Carmen LAreo, O SR. Alcalde de Cruces, e conselleiros de cultura, e desenrolo rural, asi como D.Antonio Crespo, entre outros motios, artistas, e poetas, presentei estas 64 fotos, como un canto a nosa cultura, e modo de serem, e unha chamada pequena de atenciòn como un llanto polo tempo estragado.
A presentaciòn de Paco, abreu o acto, para despois tomar Eu mesmo a palabra e contar someramente o que pretendia nas miñas fotos, CArmen LAreo, deu as grazas, e de remate a musica, maravillosa, puso o broche douro ao acto, pechado co sorteo dunha obra de LAreo, e de remate, chouriciños a bras, empanada e unha cunca de viño, como soporte a conversa amiga, ata as nove da noite, que Eu marchei porque tiñamos a pachangada do MAdrid-Barca que xa sabedes todos como rematou.
Preciosa noite, e para min moi especial, e inesquecible.

O GRUPO DE DANZA DE AGOLADA, NO RECORDO DO FARRO DE VIGO- ARTIGBO DE SALOME SOUTELO.

2011-12-04T13:31:00.000-08:00

O tempo no que Agolada marcaba o compás
A agrupación folclórica Luarada chegou a ter tres seccións de alumnos e gaiteiros

FARO DE VIGO HOXE DOMINGO 4 DE DECEMBRO 2011
ARTIGO DE SALOME SOUTELO-

Dende as redes sociais, son moitos os veciños de Agolada que lembran con cariño o grupo folclórico Luarada, que leva desaparecido máis de dez anos e que foi o primeiro nexo de unión dos habitantes máis novos do lugar coa música e a danza tradicional.
SALOMÉ SOUTELO - AGOLADA Se un busca a palabra ´Luarada´ en internet, a primeira opción que sae en pantalla é a dunha empresa ourensá que se adica á venta de obxectos de porcelana. Entre os seus productos destaca o da Mariñeira, unha figura femenina ataviada co traxe tradicional galego. Pero, para os veciños de Agolada, Luarada tén un significado moito máis profundo. A finais dos anos 80 e comezos dos 90, un grupo de nais interesadas en que os seus fillos aprendesen os bailes típicos da terra montaron unha asociación cultural e contrataron a unha mestra da Agrupación Folclórica Cantigas e Agarimos, de Santiago de Compostela.
O colectivo agoladense chamouse, tamén, Agrupación Folclórica de Agolada, e chegou a ter máis de 20 alumnos. A proposta daquelas nais tivo tal repercusión que houbo que organizar os alumnos en tres grupos, e en función da súa idade: pequenos, medianos e maiores, ademais do grupo de pandereiteras. Co tempo, ás actuacións de Luarada tamén se sumou un grupo de gaiteiros, Dálle co ronco, que dun xeito ou doutro, se converteu no antecesor do actual grupo Bico da Balouta. De feito, había ata varios membros da mesma familia participando nesta agrupación, como é o caso de José Luis Factor –actual presidente da coral–, que daquelas tocaba no grupo de gaitas acompañando as danzas da súa muller e das súas dúas fillas.
Os pases de baile celebrábanse, sobre todo, na Agolada, aínda que tamén se ofreceron actuacións noutros puntos da provincia, como O Porriño, ou na localidade madrileña de Alcobendas. A pesar da enorme expectación que chegou a espertar este grupo, acabou desfacéndose por unha cuestión tan simple como o paso de tempo e a falta de relevo. Ao rematar os seus estudos, os alumnos –a maioría mulleres– trasladáronse primeiro a Lalín e despois ás universidades para continuar a súa formación. Co paso do tempo, moitos deles voltaron a Agolada e seguen mantendo un vínculo coa música, xa sexa a través da mencionada coral ou a través da Banda Municipal. De momento e despois de tantos anos, os traxes seguen custodiados na casa consistorial, á espera de que ou dende o goberno ou dende a veciñanza se volva impulsar unha nova etapa de Luarada.

Recollo aqui o artigo puiblicado por Salome Soutelo, no Faro de Vigo de Hoxe, no que se fai eco da nosa inquedanza e desexos nostalxicos polo grupo de danza. Sei que ela non vai estimar como un abuso o roubo que lle fago do presente artigo.
Graciñás Salome, e ao FAro, sempre pendentes de nos.

NA MIÑA BICICLETA- A EXPOSICION.- CONVERSA NO I.E.S ANTON LOSADA (DA ESTRADA).-NA REVISTA DIXITAL "CATROGATOS".

2011-11-30T10:06:00.000-08:00

Dende a bicicleta de Ángel Utreraby Catrogatos

Mércores, 30 de novembro 2011

O instituto estradense Antón Losada está a acoller estes días unha exposición de fotografía titulada “Dende a miña bicicleta”, do gaditano afincado en Agolada Ángel Utrera, que ofrece 62 instantáneas tomadas dende unha bicicleta nos seus paseos por zonas rurais. “Estamos deixando perder a nosa cultura e un pobo que se esquede de quen é e de onde ven non ten futuro”, explica o fotógrafo. Esta exposición xa pasou pola Sala Caixanova da Estrada complementando a exposición de A Estrada Micolóxica de máis dun centenar de setas para ver, oler e tocar.

Para combatir o olvido, Utrera propón unha serie de imaxes sin photoshop. “Cada foto é unha historia que tenta captar a atmósfera, as penas, as alegrías, e as vivencias dunha fiestra rota, un carballo seco ou unha fonte desviada” explica.

Onte falou para os alumnos do Antón Losada e explicou algunhas das súas fotografías, onde as tomou e por qué. A este fotógrafo chámanlle moito a atención as fiestras e as portas das casas vellas. “As fiestras porque gústame xogar coa luz e as portas porque todas nos protexen de algo exterior ou esconden algo no seu interior, e as hai de moitos tipos, formas e cores, con chamador, de madeira vella, e sempre me produciron curiosidade as portas e casas vellas das aldeas”.

Utrera, natural de Cádiz, “da taciña de prata”, é un enamorado do Deza, deféndese falando galego, e actualmente vive en Agolada.

Redacción e fotografía: Aroa Martínez

REVISTA DIXITAL.-CATROGATOS.

BANDA DE MUSICA MUNICIPAL DE AGOLADA.-NO V CERTAMEN DE BANDAS DE GALICIA

2011-11-28T11:40:00.000-08:00

Onte a noite, aprendi duas cousas.....Unha boa e outra ainda mellor..
A Boa è que non quedamos segundos no certamen de Bandas, porque o posto que finalmente acadamos xa non importa, e o digo porque non fomos segundos, sencillamente penso que a Banda de Beade, a que felicito sinceramente, polo triunfo, non foi mellor que nos, e non sonou en absoluto nin un chisco mellor que nos.
Pode que sexa unha Banda de musica mellor, mais asentada, con mais tradicion, e solera, e con mellores instrumentos, e equipo, pero non con mellores musicos, esos os temos nos, pese a quen pese.

A segunda cousa ainda mais importante, e que me fai coller pulos para continuar traballando con vos, foi ver e comprobar que a nosa Banda è unha familia, un grupo de amigos dende nenos, capaces de asimilar unha decepciòn como a que levamos, cun maravilloso espiritu de xente leal, chea de animos, e gratitude para quen como NILO, o noso Director, en corpo e alma, quizais o que mais surfriu onte coa derrota, xunto conmigo, e o digo como o sinto,e capaces de agradecerlle no momento mais necesario o traballo e entrega desinteresada a nos.

Ver como a totalidade do grupo e os amigos que estaban con ali sentados acompañandonos levantouse, todos a unha ao rematar o veredicto, berrando Nilo, Nilo..Nilo...AGOLADA, AGOLADA, AGOLADA, mentras que os musicos da Banda de Beade, nos botaban unha ollada alucinados,sen dar credo ao que vian e escoitaban foi toda unha leccion de xenerosidad, camaraderia, amizade, e gratitude, que ninguen na nosa Vila vai esquecer en moito tempo.....

E de remate o fin de festas na praza da vila.....o maximo, que queredes que vos diga. Ainda na derrota, e na decepciòn un sinte que paga a pena o traballo que levamos feito xunto.....
E AGORA A VALENCIA¡¡¡¡¡¡. NON SI?????......IMos armar ali unha boa traca do Pais.
APERTAS E BICOS AMIGOS, SODES UNS MUSICOS DO CARALLO, MALAIA XURADOS E OPINIONS POR SOPOSTO RESPETABLES, pero para min os NUMEROS UNS SEN DUBIDA FOSTEDES VOS.....
ANGEL UTRERA

FARO DE VIGO ONTE DOMINGO 27/11/2011

Plata para Agolada
La Banda Municipal obtiene el segundo puesto en el Certame Galego de Bandas

SALOMÉ SOUTELO - AGOLADA Tres años después, la Banda de Música Municipal de Agolada volvió a demostrar su valía en el auditorio de Galicia, aunque la recompensa fue menor. La formación que dirige Nilo García Armas obtuvo el segundo premio en la categoría intermedia –para bandas de 51 a 70 integrantes– del quinto Certame Galego de Bandas de Música. El galardón supone un premio de 1.400 euros.
El jurado concedió a los agoladenses 324 puntos, solo cuatro menos que a la ganadora, la Banda Escola de Música de Beade (que recibirá 2.000 euros). El tercer puesto (600 euros) correspondió a la Banda de Música Cultural de Teo, con 264 puntos. Junto a ellas también compitió la Banda de Música Popular de Rubiós, que se quedó con 183. Había, además, un premio por la interpretación de una obra de libre elección cuyo autor fuese gallego. El galardón quedó desierto ya que ninguna de las cuatro formaciones optó por piezas autóctonas.
El certamen comenzó a las 18.00 horas y fue precisamente la banda dezana la que abrió el recital, con el pasodoble Música Mestres, de Juan Lois Diéguez. Completaron el repertorio la pieza obligatoria Dolmen, de Antón Alcalde Rodríguez, y Sinfonía Número 1: The Lord of the Rings, de Johan de Meij, esta, como la primera, de libre elección.
Tras conocer la decisión del jurado, fueron muchos de los músicos agoladenses los que se remontaron en el tiempo a tres años atrás, cuando la banda dezana ganó en su sección. "Lo que contaba para nosotros era volver a ganar esta noche", explicaba ayer el presidente de Amigos da Banda de Agolada, Ángel Utrera Baza. Casi un centenar de vecinos, entre los que se desplazaron en autobús y en vehículos particulares –con camisetas serigrafiadas para la ocasión– se encargaron de arropar a la formación antes del concierto y después de conocerse la puntuación.
Hoy, la Banda de Música Recreativa e Cultural de Bandeira abre el certamen de la sección primera, a las 16.30 horas.

GRUPO DE BAILE E DANZA TRADICIONAL DE AGOLADA.

2011-11-21T11:49:00.000-08:00

Fai uns dias Luis Torreiro, mandoume unha mensaxe, no que me recordaba que Eu, como aficionado a musica, e que -segundo dicia- teño unha grande coleccion de fotos- (que mais quixeira Eu que tela), pois, me solicitaba fotos do noso grupo de Baile tradicional, desgraciadamente desaparecido, fai algo mais de dez anos.
Asi que me puxen a remexer e atopei, duas entradas que fixen fai tempo neste mesmo blogs, asi como unhas vinte fotos, de diferentes anos, e momentos, coas actuacions do grupo de Gaitas, e danzantes, entrelos que podemos distinguir algun que outro raparigo, hoxe xa home feito e dereito, e que a bon seguro vai a gustar recordar aqueles tempos.
Eu pola miña parte, recordo de recen chegado a AGolada, actuacions do grupo, nas festas, e mesmo sei que hai un video caseiro, feito dunha actuacion, pola Santa Cecilia, no pavillon de Deportes, de AGolada, no que actuaron, e que foi propiectado o pasado ano co gallo da festa do socio, da BAnda de Musica de Agolada Teño que ver se o consigo è o subo. Polo demais, e para os nostalxicos.......o que tedes que facer e convocar a xente e retomar o grupo...En Agolada, TEmos unha maravillosa Coral, un gran grupo de musica Tradicional, Bico da Balouta, un par de Charangas, "Os Mozos do FArelo", e a Chirigota, e a Banda, a de todos.....So precizamos recompoñer o grupo de baile tradicional...¿ALguen se anima.?

CONCERTO DE SANTA CECILIA EN AGOLADA.-

2011-11-19T16:39:00.000-08:00

Un Ano mais, Agolada, viviu por e para a musica, durante a celebraciòn do concerto de Santa Cecilia.
O impresentable salòn de actos do centro da terceira idade, resultou esta vez mais que pequeno, cunha calor asfixiante, e atestado de publico, deseando escoitar os seus musicos, e rendidos ao traballo da nosa Coral, o grupo de musica popular Bico da Balouta, e a Banda.
O Concerto deu comenzo como non podia ser menos, coa actuacion fantastica da Coral, que incorpora novas voces, e que fixeron a ledicia dos asistentes, remantado cun par ade temas conxuntamente con Bico da Balouta, que recolleron o turno, rematado da Coral, para poñer o ritmo ao son de Gaita, e tambor.
E de remate, a Banda, presentou os temas que leva meses preparando para a sua participacion no certamen de Bandas a celebrar o vindeiro dia 26 -Sabado, de Novembro, no Auditorio de Galicia, en Santiago ded Compostela, dentro da segunda secciòn.
SEguro que o traballo desenvolvido, nestes meses, e a preparacion por Villagarcia, Pontevedra e Agolada, vai server para que o posta en escena da obra sexa un exito completo.
Vemonos alà. E ¡Que Deus reparta sorte¡.

NA MIÑA BICICLETA, A EXPOSICION......NA ESTRADA.(PONTEVEDRA)

2011-11-16T11:07:00.000-08:00

La sala Novacaixa acoge una muestra micológica en vivo
Autor:
Rocío garcía
Localidad:
a estrada / LA VOZ
Fecha de publicación:
15/11/201115/11/2011

Si Mahoma no va a la montaña, la montaña irá a Mahoma. Este es más o menos el precepto que han seguido los organizadores de la exposición micológica que hoy se inaugura en la sala de Novacaixagalicia (NCG) en A Estrada. La muestra no reúne imágenes de setas ni paneles explicativos. Ofrece más de un centenar de ejemplares para ver, oler y tocar. Saborear no es recomendable, ya que también habrá setas tóxicas.
La exposición está organizada por la asociación A Estrada Micolóxica, el IES Antón Losada Diéguez y el Concello estradense. «Tratamos de acercar el monte a la gente. La mejor forma de conocer las setas es saliendo al monte y viéndolas, pero hay gente que no puede ir», explica la presidenta de A Estrada Micolóxica, Mercedes Nodar. Para este público es para quién está pensada expresamente la muestra, que abrirá sus puertas hoy a las 19.00 horas y se mantendrá hasta el sábado 19. De martes a viernes la sala abrirá sus puertas de 19.00 a 21.00 horas. El sábado lo hará de 11.00 a 14.00 y de 17.00 a 21.00. En estas franjas horarias, la micóloga Mercedes Nodar y otros colaboradores explicarán a los visitantes las diferencias entre las distintas especies en vivo y en directo. Además, resolverán las dudas de los no iniciados e identificarán las especies que se les muestren para confirmar o refutar clasificaciones profanas.
La muestra micológica se complementará con una exposición de fotografía del gaditano afincado en Agolada Ángel Utrera, que ofrece 62 instantáneas tomadas desde una bicicleta en sus paseos por zonas rurales. «Estamos deixando perder a nosa cultura e un pobo que se esquece de quen é e de onde ven non ten futuro», explica el fotógrafo. Para combatir el olvido, Ángel Utrera propone una serie de imágenes «sin photoshop». «Cada foto é unha historia que tenta captar a atmósfera, as sensacións, as penas, as alegrías e as vivencias dunha ventá rota, un carballo seco ou unha fonte desviada», explica.

NA MIÑA BICICLETA, A EXPOSICION......NA ESTRADA.(PONTEVEDRA)

2011-11-14T11:53:00.001-08:00

Dende o Vindeiro Martes dia 15 e ata o Sabado 19. Na sala de exposicions de Caixanova Na Estrada (Ponetevedra), vou expoñer novamente a seleccion das miñas fotos, da serie Na miña bicicleta, que xa expuxen no pasado mes de Xuño, inicialmente e despois co gallo da mostra de Artesania de Agosto, na casa museo das Neves en Agolada.
Nesta ocasion ademais imos contar cunha mostra de fungos e cogomelos, ao natural, asi como a participacion dos debuxos que fixeron os nenos dos colexios da EStrada, concretametne participaron 52 nenos, cos seus traballos, sobre o Outono.
Estades convidados todolos que queirades e poidades acompañarnos, ao longo da seman, de seguro que o ides pasar moi ben.

O FUTBOL EN VAL DE SANGORZA-. AGOLADA

2011-11-08T12:02:00.000-08:00

Xa en anteriores entradas falei das actividades culturais desta parroquia de Agolada, VAL DE SANGORZA, que curiosamente xunto con Ventosa e Borraxeiros, ten a honrra de serem das mais activas, dende sempre na organizacion de actividades, ainda que non so formativas, o recreativas, tamen deportivas, e por iso hoxe traio aqui esta serie de fotos, das que conservan na propia parroquia aportada polos veciños, e expostas no centro parroquial para que as queira ver.
Agora que so temos un equipo e que os rapaces andan porfiando por conseguir presentar unha formacion competitiva en xuvenies. Veremolo se se pode, e agora que o futbol sala xa non existe, salvo para pasar o rato, e xogar entre amigos os venres a noite.
Recordei esta serie de fotos, a outra noite, falando con Pintor, dos moitos, algun deles xa no estan entre nos desgraciadamente, que na epoca dourada de Agolada, xogabades no antigo campo do "Hspitalillo"
A verdade e que Eu non son quen de recoñecer a ninguen dos que polos anos sesenta-setenta, xogabades nestes equipos, pero velai tedes a oportunidade de poñerle nome as caras.....

O PACO DO EIRADO POPULAR DE PILOÑO

2011-11-01T10:16:00.000-07:00

A D.FRANCISCO LAREO MORAO.....(PACO LAREO, paralos amigos),un soñador para un pobo. Quijote da cultura, e alma mater da "Casa museo fundacion A SOLAINA, de Piloño", a quen sempre ei ter como boa persoa, grandisimo artista, amigo dos seus amigos, defensor da conversa teimuda e calma, e na sua casa a lareira sempre prendida en lume para ter quentiño un prato de caldo para o viaxeiro que nunha noite de inverno fria ose achegarse ata o portalòn pechado, pero aberto do patio da solaina.
Non hai mellores palabras cas que hoxe traio aqui e que saen do corazòn e do lápiz na escrita deste outro monstruo da cultura do noso pais, dende a Estrada, como é DAVID OTERO, -escritor e mestre dos mestre onde os houbese,
Xa sabemos que o tempo non perdoa, e triste e cruda realidade que fai mella na nosa fortaleza, e animo, e ao final a mala saude de ferro, termina por oxidarse, e saen eses "achaques", que nos levan finalmente cara o outro lado do muro...Pero alguns tedes sorte, xa que o recordo, a pegada, e a impronta que deixades aqui, nunca vai ser esquecida.
Paco atopase entre estas persoas que han vivir eternamente......

YANELIS VELAZCO FAJARDO

2011-11-01T06:44:00.000-07:00

Amigas e amigos, fai uns dias chegou yanelis velazco, a mociña cubana, de matanzas, que arestora, sen beneficio económico algún, dirixe a cátedra de galego na facultade d´a Habana, resistindo fronte á miseria dos que non consideran a riqueza máis grande do noso patrimonio: a lingua. velai está xa en ferrol. agárdana outras cidades e vilas para que saiba que non todo é miseria e sempre fica o agradecemento para quen nos honra na cátedra e nas reseñas de libros que se corresponden coa nosa lingua. sei que a seguinte parada do seu camiño vai ser n´acoruña, na libraría arenas; o día catro de novembro estará acompañada de neira vilas en compostela, galería-libraría sargadelos; o 10 do mesmo mes en pontevedra, 20:00 (sargadelos), co meu caxato palabreiro. son as referencias das datas que ata agora teño.

Fala e escribe o galego coma nós e leva consigo a dignidade mailo orgullo de nos saber irmaus dende os valores que nos honran. honra é tamén que o seu primeiro libro de poesía teña o referente galego coma obradoiro. non descarta publicar na lingua de noso, "a lingua que canta coma un mar océano, do profundo". velaí.

Aviso do noso Benquerido XOSE VAZQUEZ PINTOR
Seguidamente tamen reproduzco a entrevista que publicaron recentemente no Ferrol Diario.

entrevista de m.j. rico

yanelis Velazco poeta
La crítica literaria, profesora y escritora cubana Yanelis Velazco Fajardo presenta hoy en la biblioteca central de Ferrol su primer libro de poemas, “Islas en el tiempo”, que edita Fernando Bores a través de la Sociedad de Cultura Valle-Inclán, en la colección “Soláster”. Yanelis Velazco tiene relación con Galicia, no por parentesco, sino por sus estudios en la cátedra de lengua y cultura gallegas de la Universidad de La Habana. Allí conoció tres poemas de Xosé Vázquez Pintor y dedició dedicarle su tesina.
—Ahí empezó una gran aventura que era localizar en Galicia al poeta, contarle esta locura, y pedirle sus libros. Pintor se sintió emocionadísimo y para allá me mandó toda su obra. Salió la tesina y de ahí un libro que fue publicado en 2006, que se llama “Xosé Vázquez Pintor. La memoria que reconstruye un mundo”. Yo vine a Galicia por primera vez en el 2004 y, desde entonces, casi todos los años en el verano. Los nexos con Galicia han crecido porque cuando entras en contacto con la realidad, con la gente, teniendo un guía como Pintor que conoce esa Galicia profunda que es tan maravillosa, ya los vínculos con la tierra gallega para mí son tan familiares que me siento parte de ella. Nunca siento que me voy.
—¿Por qué Vázquez Pintor?
—Uno siempre busca en lo que lee algo de uno mismo, ahí está la riqueza de la poesía. La maravilla de la poesía no es lo que el poeta escribe, es lo que sugiere, son los silencios que están detrás de las palabras, y eso fue lo que reconocí. Primero, una voz poética que era la de un soñador lleno de mundo, con un conocimiento de la vida muy espiritual, con un contacto profundo con los orígenes, no solo de la cultura sino del ser humano. Hablo de la naturaleza. Toda esa simbología tiene que ver con mi espiritualidad, con mi manera de ver la poesía.
—Y está muy presente en este libro, “Islas en el tiempo”.
—El hombre se inscribe en la naturaleza y la naturaleza está dentro del hombre, en esa reconciliación y en ese equilibrio es donde el ser humano encuentra el sentido de su existencia y eso late detrás de cada poema de mi libro. La intención era esa, tratar de plasmar mis dudas, mis inquietudes sobre la vida, temas que han sido antológicos en la poesía desde sus orígenes. Y emplazada en un espacio geográfico porque, evidentemente, el poeta es el testigo de su tiempo y el vivir en Cuba, la insularidad, el estar rodeado de agua por todas partes, tiene varios significados, pero en un sentido estricto, dos: el agua te limita pero también te da la posibilidad de mirar hacia el horizonte y de desplazarte hacia allá.
—Pero el título del libro hace referencia a islas, en plural.
—El espacio donde uno vive cambia en la medida en la que cambian nuestros sueños, nuestras aspiraciones, nuestras realizaciones. No es lo mismo el hombre que nunca ha salido de su país y que quiere viajar que aquel que viaja y ha regresado. No es lo mismo la isla para un hombre que vive solo y no conoce el amor que para un hombre que se enamora. En diferentes circunstancias de la vida de una misma persona, la fisionomía de la isla cambia. Por eso también en el libro hay diferentes voces líricas, porque también hay historias que no son mías, que yo solo me he atrevido a contar.
—Es, entonces, más que un espacio físico.
—Es una simbología, la isla es también una especie de camino. La idea del aprendizaje, de la vida como un viaje hacia un conocimiento, está presente en cada uno de los textos y en las imágenes [estas últimas, del también cubano Fernando Pendás]. Intentamos que en el libro existiera una coherencia desde la textura de las páginas hasta lo que dice, por eso el libro tiene manchas de tinta intentando buscar la fisionomía de lo viejo, de lo antiguo, del papel más degradado por el tiempo. Estamos hablando de la reconciliación con el origen de la existencia humana y de las cosas que nos preocupan, las cosas que abandonamos, cómo se reconstruye una memoria a partir de espacios afectivos, de descubrimientos, del sentimiento de una madre que va a tener un hijo... Todas esas cosas están en tensión en el libro, yo creo que hay muchos temas diversos que se centran en esta idea y en esta relación tan íntima con la naturaleza como símbolo.
—Hay también juego con los géneros.
—Quería que el libro fuera yo, yo soy eso, soy muchas personas al mismo tiempo, muchas voces, muchos seres, una mujer con muchos interrogantes y otras tantas certezas y a la que le gusta jugar con los límites, con el límite de la palabra, con los límites entre las manifestaciones artísticas, con lo que se considera tradicional o no.
—Esta división en tres partes, ¿a qué responde?
—Me puse ese pie temático forzado porque en esencia, si me preguntan qué es para mí una isla, son esas tres palabras: efluvios, arborescencias y estructuras. Una isla no puede sobrevivir sin la idea de estar rodeada de agua por todas partes y eso condiciona la manera en la que vive la gente, en que incluso analiza su propio crecimiento como ser humano. Pero una isla es ante todo también la belleza de un paisaje, la identificación del sujeto que la habita con ese paisaje, y por supuesto lo que el ser humano construye, las estructuras, que tienen que ver con todo lo anterior. En esencia esas tres partes es posible extenderlas al hombre: el hombre es el testigo de un espacio que habita, de unas circunstancias que lo rodean; es comunión con el paisaje, con la cultura de la tierra en la que nace; y es testigo de su tiempo y de lo que es capaz de hacer con sus manos. Esa idea estaba bastante clara desde el principio.
—La suya es una poesía llena de homenajes.
—Necesariamente la literatura y el arte beben de la fuente y ese intercambio enriquece tanto a la obra como al escritor. Sería imposible un primer libro de poemas sin volcar todo lo que uno tiene dentro, lo que ha aprendido de sus maestros literarios. Hay de todo, y algunos que se quedaron, pero muy importante para mí es Hölderling, escritores cubanos como Lezama Lima, Fina García y, por supuesto, Raúl Fernández Novás.
—¿Y cómo llega a publicar y presentar este primer libro en Ferrol?
—Fernando Bores hizo una visita de trabajo a La Habana, a la Fundación Nicolás Guillén, donde yo también soy especialista, y a partir de ahí surge una amistad y también la idea del libro. Los primeros poemas aparecieron publicados en la revista “Ferrol Análisis” y esa fue también una motivación para continuar con el proyecto. Posibilitó además trabajar con mi padre, el editor Álvaro Velazco, que hizo la primera corrección. Mi padre fue esa persona que me enseñó la mirada que está detrás del cristal. Esa visión que yo tengo sobre la vida y que por supuesto se refleja en mi poesía se la debo a él. Que mi primer libro de poemas aparezca en Galicia es un regalo que Galicia me hace, con todo lo que significa para mí.

TEATRO DO ATLANTICO

2011-10-31T15:09:00.000-07:00

SEN DUBIDA UN DOS MELLORES GRUPOS DE TEATRO DO NOSO PAIS, CUNHA NOVA POSTA EN ESCENA DUN TRABALLO SERIO, E FANTASTICO, QUE VOS RECOMENDO.

PASEANDO POLO CAMIÑO REAL.....

2011-10-24T11:46:00.000-07:00

A verdade é que Agolada, ten autenticas maravillas, carballeiras, corredoiras, sendeiros, e camiños polos que perderse sen mais que o desfrute do pracer do paseo, o silencio cun mesmo, e confundirse na naturaleza.
Unha destas corredoiras, das que ainda quedan restos, do "camiño real", que viña dende a Ponte dos Cabalos, ponte mitica do medievo, utilizada polos peregrinos na sua viaxe cara a Melide, e Santiago, dende as terras de Ponferrada, cando as neves non deixaban cruzar polos montes do Cebreiro, e que atravesando a aldea de Laxosa, achegase ata a mìtica parroquia de Ventosa, unhas das mais importantes do Concello.
Practicamente non chega a cinco kms. escasamente unha hora, pero paga a pena.
E de paso podemos facer un alto no camiño, para visitar os restos dos petrogrifos, que ali se atopan.

INDIGNADOS.-O MOVEMENTO 15M.....¿ALGUEN RECORDA XA O MAIO DO 68?

2011-10-20T12:08:00.000-07:00

Dende que comezou o lio este da creses, tan manida como socorrida; a explicación dos nosos males, un tralo outro, está nela.
A Creses económica ten a culpa de todo nos últimos tempos, e o xustifica e explica todo
Ten a culpa, como non, da incompetencia da nosa clase empresarial, mais preocupada por el día a día e os beneficios contantes e soantes, que polos planes de futuro.
E a culpable dos ERES e da reforma do mercado laboral, esgrimida como arma arroxadiza, contra uns e outros- malaia o que inventou o de “mercado”, para cualificar a oferta de man de obra, nada tan significativo dos tempos que corren como o de definir o sacrificio de todos nos do:” gañarás o pan coa suor da túa fronte”, cita Bíblica, como “mercado”.
Ase o esforzo no traballo cotián, dos homes, trocase nunha mercadoría mais, mesmo pódese pensar que para os capitalistas, non deixamos de seren un tipo de “bestas”, cos que mercadear nas feiras.
¿E que falar da incapacidade dos nosos prebostes, pais da patria, os nosos políticos, por suposto, moito mais preocupados en poñer a salvo a seu pecunio, presente e futuro persoal, que o do Pais, para o que segundo eles traballan a reo día e noite.¿Vostedes o creen?.
Descúlpenme so unha pregunta: ¿Canto tempo ten que traballar un Deputado para ter dereito a pensión?.¿Canto lle queda de xubilación cando deixa as labores parlamentarias?.¿Canto cobra un destes esforzados por ter acadada a acta de deputado?
Interese desinteresado e altruísta polo ben dos demais....¿Verdade?
E de remate, agora tamén non paramos de escoitar falar da creses para convencernos da necesidade de retrasar a idade de xubilación, e os recortes das pensións, mais do mesmo. Traballemos como burros para que uns poucos vivan como reis.
Recortes sociais sen limite e continuos, menos dereitos, mais calar e se señor, retroceso evidente do estado de benestar, da igualdade e xustiza social.
Mexan por nos e aínda temos que dicir que chove, xa o dixo Castelao.
Pero a gota que fai rebozar o vaso e a fuxida, contra a súa vontade da nosa xuventude, a mellor preparada do ultimo século, na procura de traballo allende nosas fronteiras, e a mais vergoñenta das realidades, que debería facer remover as consciencias de uns e outros.
Que mais de cento cincuenta mil rapaces novos, os mellor cualificados, titulados superiores, cheos de enerxía e ilusións, deixen o Pais, e marchen na procura dun futuro persoal e profesional lonxe, e a culminación do caótico devenir da maneira chapuceira, improvisada e terrible que levamos anos poñendo en practica por aquí, para facer as cousas. E non me falen dos contratos vasoira, os de formación en practicas, os de primeiro empleo...etc.
Todo isto, redúcese a unha gran mentira, nunha palabra: Inmoral, inxusto, inhumano.
A perdida de toda esta xeración, estragada pola sen razón dos poderes públicos, dos empresarios sen escrúpulos, dos capitostes desta sociedade miope, da que formamos parte, ímolo pagar moi caro.
Formamos os mellores talentos, os universitarios mais cualificados e capaces, para que engrosen as listas do INEM, ou se conformen con contratos de merda, con perdón, ou ben realicen traballos moi inferiores a súa preparación e capacidade, ou para que no peor dos casos, emigren, e marchen .
Outra nova forma de novos emigrantes.¿Pechamos o circulo despois de sesenta anos?.

A PONTE DOS CABALOS.

2011-10-15T13:52:00.001-07:00

Saindo de Agolada, cara a igrexa Romanica de Ferreiroa, e despois de deixar as aldeas de Ferreiroa, e a Costa, na beira ezquerda do camiño, chegaremos entre as sombras dos pinos, e carballos, ata o cruceiro, que anuncia a entrada a Laxosa.
Aqui tomarèmos o camiño de terra unha nova pista forestal, que nos leva eb firte descenso, ata o ARnego, e a sua insua, antes atopamonos cunha das xoais da arquitectura do medievo que posue Agolada: a Ponte dos Cabalos.

A Ponte dos Cabalos, è un magnifico exemplo de arquitectura Medieval, e coetaneo no tmepo, das pontes de Taboada, e Vilariño, e Mourazos, como autentico nucleo central das comunicacions da galiza interior no seculo X.

Ata fai uns anos, a Ponte tiña visible a sua data de construccion, do ano 97o, hoxe desaparecida, como as pedras que marcaban a barandilla, e o petril da ponte.

O enlousado en pedra, practicametne è o unico que queda do antigo camiño, real, que traia os peregrinos polo camiño de inverno, dende Monforte, cando as neves non deixaban pasar polos altos do Cebreiro, e o paso buscando Melide-e Arzua, se facia pola Ponte.

Entrelos concellos de Agolada, e Lalin, a Ponte dos Cabalos, ainda en pè a pesaren das desfeitas que leva soportada, serve de nexo e paso entre PArada de Alperiz, e Laxosa-Gurgueiro.

PATRIMONIO ESQUECIDO DE ANTANO.-AS MIÑAS RUTAS EN BICI: PONTE VILARIÑO-RODIS-PALIO-CARMOEGA

2011-10-13T10:00:00.000-07:00

As ruinas do Balneario de Ponte Vilariño, ao pè mesmo do Arnego, son testemuña viva do que deberon ser tempo mellores.
A fonte sulfurosa, ainda bota auga, e os tabiques e muros do Balneario, nos recorda que ali se curtieron historias de vidas pasadas, que xa ninguen recorda.
Ainda asi a fermosura do entorno, a paz do lugar, e o silencio que se pode tocar e cortar cun coitelo, fai que paga a pena coller a bici, e deixarse caer polas tristemente famosas curvas da carretera de Lugo, dende a nosa vila, cara alà.

Cruzamos a Ponte sobre o Arnego,e como o tempo non apremia, baixamos ata a area recreativa para comprobar os estregod dos pasados temporais do inverno, no que a furia das augas do rio, levaron pedras, arbores, e mesmo as mesas ali isntaladas, para as merendas dos viaxeiros, na procura do solaz. Ainda resta moito por facer.
Aproveitamos tamen para subir e cruzar ao outro lado do rio, e botar unha ollada o conxunta de muiños que desafian o paso do tempo, e ali seguen, sen uso, nin finalidade algunha.
Finalmente toca coller bici e seguir cara a Lalin, para apartar a dereita ao deixa Castelo, buscando Rodis, e Palio, onde chegamos entre o desfrote das Carballeiras, a luz do dia, maravilloso para a ruta, e a brisa que as veces cara abaixo refresca o esforzo do pedaleo, cando toca meter os cadris, e tirar cara arriba, en tobogans rompepernas, de subi-baixa continuos.
E dende logo, antes de parar en CArmoega, e de obrigado visitar en Palio, a igrexa prerromanica de Santabaia, unha autentica xoia do pais, completamente esquecida e cunha cuberta de ferralla para protexela, que é de alucinar.
Como me dixo unha das veciñas da aldea, se o costou levantar semexante invento o destinan a reparar o tellado, e mais os muros........
En total a ruta son uns 30 kms. moi fermosos, e aconsellables de facer, unha boa panoramica que de remate ten o agasallo do Sobreiral, e as corticeiras de Carmoega, e o val.

INMORAIS, INDECENTES OU SO PILLOS......

2011-10-08T09:24:00.000-07:00

Los estudiantes se suman a las protestas por los recortes educativos

Seguimiento mayoritario de la huelga entre los alumnos de BAC y ciclos

AO PE DO FARELO
INMORAIS, INDECENTES OU SO PILLOS
____________________________________________

Cando eles teñen que tomar as rúas.Cando estamos a defenestrar as súas ilusións.
Cando non temos ni tempo de escoitalos e estar o seu carón, agora que é cando mais nos necesitan. Cando os problemas de cada día no nos deixan ver o negro da tormenta no horizonte.Cando somos inxustos, infelices, incrédulos co que nos están a amosar. Cando non queremos saír con eles a tomar as rúas que son nosas, os nosos fillos, eses tolos baixiños, que se incorporan cos ollos abertos e de par en par, e que demonizamos, porque é moi fácil facelo, acusándoos de “pasotismo”, “egoístas insolidarios, so preocupados polo botellón”. Cando estamos a afundir o noso futuro, cun ataque directo a educación, o ensino a cultura, a ilusión dos nosos fillos a nosa tranquilidade de que como páis que somos fixemos o que debiamos, o mellor que soubemos, porque ninguén deles trouxo un manual de instrucións baixo o brazo cando naceu.
Eu digo, que tomemos as rúas e que pidamos o que e noso e nos queren roubar estes, inmorais, indecentes que escondidos na legalidade da ilegalidade, dende a tranquilidade da súa falta de conciencia, firman a ruína, a desesperación, o fracaso de moitos de nos, en tanto que eles, mandan os seus retoños a Osford, Cambrige, Lovaina, e recortan sen misericordia, ni remordemento; soldos, cartos, presupostos, dotacións, subvencións, no ensino, na sanidade, nas axudas os mais desfavorecidos, nas prestacións, dos mais necesitados, os invisibles que no votan, ni molestan pero que día a día están a encher nosas rúas, estas que o tomamos nos definitivamente levantando nosa voz contra esta indecencia cotián de contratos blindados, pensións millonarias, e indemnizacións desorbitantes para eles, e pan duro para os demais, o cando nos queiramos dar conta xa non imos ter tempo de reaccionar.
As folgas dos nosos fillos nos institutos do Pais, e un toque de atención, moi serio ao pasotismo dos pais, demasiado preocupados polo día a día, como para reparar no que esta a suceder.
O petamos na mesa co puño pechado, dunha vez por todas, ou cando nos demos conta haberá subido a marea, e xa non podemos seguir aquí, como na canción de Aumet., porque estamos arrodeados de :¿Indecentes, inmorais, ou simplemente pillos?

(ARTIGO QUE VEÑO DE PUBLICAR NO FARO DE VIGO, HOXE SABDADO DIA 8 DE OUTONO).

ESTAN A ROUBARNOS A ILUSION E NON QUEREMOS DARNOS CONTA.......

2011-10-06T10:37:00.001-07:00

Huelga de estudiantes en protesta por los recortes en el IES Ramón Aller
*

Los estudiantes del instituto Ramón María Aller de Lalín decidieron unirse a las protestas por los recortes del profesorado y en la educación pública sumándose a una jornada de huelga general convocada para hoy. Los alumnos, que recibieron ayer una carta del sindicato de estudiantes, celebraron asambleas informativas explicando a sus compañeros la situación.

La convocatoria obtuvo una respuesta positiva por parte del alumnado. Para las 10.30 horas se convocó en el centro lalinense una concentración de protesta con pancartas reivindicativas. Los estudiantes explicaban ayer que a la jornada de huelga, por edad, no podrían asistir los de los primeros cursos de la ESO que necesitarían autorización paterna para poder sumarse a las movilizaciones convocadas para esta mañana.

OUTRA VEZ NOS PENDELLOS.......

2011-10-06T10:17:00.000-07:00

OS PENDELLOS NO MEU REFERENTE...NO COMENT¡¡¡¡

Ides permitidme non facer ningun tipo de comentario, as razons son exclusivamente miñas, e non vou a gastar un segundo mais sobre algo que so me fai dano.
Pero tampouco pod0, nin quero esquecer novas, sobre o noso recinto Feiral, entrañable. Polo que velai vos deixo recollidos opinions mais doctas ca miña sobre o tema....

REPORTAXE PUBLICADO NA VOZ DE GALICIA
DOMINGO DIA DOUS DE OUTUBRO, -

propuestas
La puesta en valor del patrimonio Visitas escolares y señalización
Fecha de publicación:
2/10/2011
Marga Negro, presidenta de Xeneración Nos de Borraxeiros, cree que se debería conceder el uso de los pendellos a los comerciantes que acuden a la feria del 12 y sobre todo «os que veñen a vender en cestos os seus productos da casa». Sugiere organizar excursiones de estudiantes, actividades para los niños los sábados y reclama una mejor señalización «porque a xente ve os carteis pero non sabe onde están». foto M. M.

Un espacio multidisciplinar
Fecha de publicación:
2/10/2011

El escritor Xosé Vázquez Pintor destaca el carácter multidisciplinar de este recinto multiusos que, señala, «é moi agradecido, acolledor e agarimoso en calquer circunstancia, grazas a esa arquitectura sabia» y que es escenario acertado para cualquier tipo de propuestas , como prueban ya los actos celebrados entre las centenarias piedras: de música, danza, poesía o teatro. foto M. M.

Conciertos y cursos musicales
Fecha de publicación:
2/10/2011
• -
Nilo Jesús García Armas, director de la Banda, considera que el antiguo mercado es un escenario idóneo para un sinfín de actividades culturales. Por la parte que les toca cree que se debería potenciar la celebración en el recinto de conciertos como los de cámara y aporta la colaboración de la banda para alguno más en el mercado o en la Capela das Virtudes y la realización de nuevos cursos musicales. foto M. M.

Opinión Pendellos para vivir
Fecha de publicación:
2/10/2011

eferíase hai uns días atrás o señor Feijoo cando na súa función de Presidente da Xunta acudiu á vila de Agolada co obxecto de inaugurar as recentes obras de restauración dos Pendellos. Dicía o mandatario galego que tocaba seguir rehabilitando o espazo que ocupan estes inmobles aqualatenses, pero tamén darlles un destino para poder ser vividos e non só contemplados.
Mais, ¿vividos como? Ese é o dilema.
Vemos como mes tras mes, ano tras ano, a feira de gando de Agolada perde asistencia de reses. E a asistencia de persoas ao mercadiño que, ao longo do tempo, se foi creando coa feira é cada vez menos. Os tempos cambian e con eles tamén as prácticas nas transaccións comerciais... As transformacións acaecidas nos últimos trinta anos no agro galego foron moitas e mudaron formas e xeitos de vivir. Tamén minguaron as xentes e as poboacións... e así as feiras de antano xa non son as feiras de hoxe. Pero se non hai reses para a feira de gando e apenas acoden tratantes, pódense facer outras feiras no recinto dos pendellos.
Algunhas ideas ao chou para ter en conta: o día doce de cada mes, cando se celebra a feira de sempre, hai que intentar que sexa nos pendellos restaurados a venta de produtos agrarios de calidade ou de produción ecolóxica, continuar as feiras de artesanía, facer feiras da cultura galega, feiras da música... aproveitar para usar o recinto como plató tanto de series de televisión como de cine como xa sucedeu hai pouco, e por suposto seguir coas festas dos pendellos.
Utilizar tanto a Capela das Virtudes como a Casa da Neves para celebracións ou exposicións culturais, presentación de libros e demais eventos desas características. Nos pendellos comedor concretar con empresas de restauración para que os días de feira oferten polo menos polbo e viño como antigamente e, a poder ser, tamén estendelo ás fins de semana... incluso crear un recorrido de viños para a fin de semana polos pendellos comedor coa compaña de músicos, que hai abondo n? Agolada e dos bos... E evidentemente incluír aos Pendellos nos circuítos turísticos que oferta Galiza.
A posta en práctica destas ideas, xunto con outras propostas seguro que máis interesantes serán moi útiles á conservación deste conxunto histórico-artístico de máis de douscentos anos, único en Galiza e en Europa polas súas dimensións e características.
Estamos agora noutra fase na recuperación do recinto. A fase de que facer con el.
A forma que a afrontemos e os usos que lle demos ao conxunto deste espazo (non os individuais que xa están ben definidos para cada un dos inmobles) daranlle polo menos outros tantos anos de vida, ou farán deste un lugar no que se inverteron moitos cartos sen servir para nada agás sacar a foto de rigor. A ver se acertamos.

Por certo que este artigo é anonimo....Non sei como A voz, non fai referente o seu autor....A min sempre gustame saber as opinions dos demais......

O CASTELO DO PAMBRE E OS IRMANDIÑOS.

2011-10-04T11:30:00.001-07:00

Recollo o Artigo publicado no Faro, do lunes 26/09/2011, ainda que cun pouco de retraso, tedes que perdoar, pero non puiden subilo antes.....
FARO DE VIGO
A pie, en bicicleta, a caballo o incluso sentado en una original calesa. Tales fueron las modalidades elegidas por los participantes en la marcha desde el castillo de Pambre hasta el centro ecoeducacional Eira da Xoana. El objetivo, llamar la atención sobre el abandono de la fortaleza y promover energías limpias.

XAN SALGUEIRO AGOLADA Apenas cinco kilómetros distancian el Castillo de Pambre, en Palas de Rei (Lugo), del espacio lúdico-didáctico Eira da Xoana, en Ramil (Agolada). Los recorrieron los sesenta participantes en una nueva edición de la Marcha Irmandinha, organizada por este colectivo y Adega (Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galicia). La mayor parte optó por cubrir la distancia a pie, una decena lo hizo a caballo y los menos en bicicleta, caso de alguno llegado desde Agolada.
Este acto, que se realiza casi ininterrumpidamente desde 1992, tiene por objeto reivindicar la recuperación y apertura a la sociedad de la fortaleza y su entorno. En esta ocasión los participantes se unieron también al movimiento Moving Planet, que aboga por la reducción del consumo de energías fósiles. De ahí los medios de locomoción empleados en la marcha, que tuvo lugar el pasado sábado.
La actividad arrancó con el encuentro delante del castillo y una visita al interior del mismo. Hacia el mediodía comenzó la marcha, que discurrió por el puente medieval sobre el río Pambre y el Castro de Remonde, desde donde se descendió hacia O Batán, en donde el Ulla y el Pambre se unen, para atravesar luego el puente de Ramil hasta San Martiño y la Eira da Xoana. En su entorno tuvo lugar una comida de convivencia, en la que, como es habitual, cada uno lleva sus propias viandas.
La restauración del castillo, ahora abierto al público después de años de clausura, es una de las demandas de la marcha. Desde su organización se recuerda que todavía no se ha hecho efectiva su compra por parte de la Xunta, como habían prometido sus actuales responsables. Su interior presenta un "estado penoso, incluso con amenaza de caída de alguno de sus elementos". De ahí la urgente necesidad de restauración del inmueble. Pero, al mismo tiempo, abogan por recuperar su entorno, como el puente medieval, que cada invierno ve desaparecer alguna de sus piedras por las riadas, junto con otros puentes, molinos o el enlosado de piedra del camino real.

OS MEUS MELLORES AMIGOS.

2011-09-25T11:05:00.000-07:00

AO PÈ DO FARELO
OS MEUS MELLORES AMIGOSHoxe, vouvos contar un segredo, se mo permitides.
Entre as moitas contradicións persoais, polas que arrastro a miña vida, destaca a de ser un individualista recalcitrante, as mais das veces illado en se mesmo, por mor da miña xordeira progresiva, na que cada día me afondo un pouquiño mais irremediablemente.
Agora síntome solidario co xenio de Goya ou Bethoven, aínda que xa queixeira Eu ter unha milésima do seu talento artístico.
Pois sentíndome cada vez mais solitario, e afastado do que o común da xente fai, defende e pretende, e que ven sendo o realmente importante da nosa vida, son nembargante un namorado dos comportamentos socias gregarios; A familia, o barrio, os amigos, os veciños, os compañeiros, xa me comprenden.
Prefiro por riba de todo unha tendiña da miña vila, que unha destas grandes superficies comerciais.
Creo firmemente no valor da familia, o apoio mutuo, a confianza e axuda desinteresada dos pais, irmáns, avós, todos como un grupo ao redor do amor, do cariño e comprensión, no que somos capaces de dar a vida a cambio de nada. O amor manda.
Defendo polo tanto o sistema social fronte o individuo, e velaí tedes a miña contradición, cando cada vez síntome mais individuo illado, e so comigo mesmo.
Neste irreal mundo no que me confundo, penso que os meus mellores amigos, os únicos que nunca me defraudaron, nos que podo confiar plenamente, aqueles os que comprendo e cos que comparto os mais íntimos dos meus segredos, inconfesables, fantasías, e horas de estúpida vacuidade, son sen dubida os libros.
Un libro me permite deixar de ser o cero a esquerda que son, e descubrir planetas ignotos, baixar ata o fondo da terra, ou conquistar continentes e mares descoñecidos, aló polo sur, onde os piratas soterraban os seus tesouros nalgunha illa solitaria, entre grolo e grolo de ron.
Os libros nos enxeñan a historia, e o noso pasado, para non repetir erros .
Os libros nos fan mais humanos, mais sensibles, mais ousados, mais cariñosos, mais comprensivos, ou mais humildes, segundo a historia que nos conte.
Temos libros para rir, libros para chorar e compartir amarguras, ledicias, e tristuras.
Hai libros que nos axudan a ser mais solidarios, menos engreidos, e darnos conta que o noso tempo e como unha bolsa de caramelos, que nos regalan ao principio da nosa vida, e que conforme nos quedan menos, mais os saboreamos.
Temos libros que contan marabillosas historias; os devoramos enseguida. Libros que non comprendemos, e non motivan os nosos sentidos, e non por iso os temos que queimar. O mellor non chegou o noso momento para el.
Pois si, recoñezo con tristura que os libros son os meus mellores amigos, e que demasiado a menudo o paso mellor con eles que con moitas das persoas cas que teño que traballar e convivir a cotián.
Síntoo, pero Eu non son perfecto, son tan so un home corrente da rúas baleiras do corazón que latexa inconformista co que sinte, e adora os libros.
Angel Utrera.

A MAMOA DE VIDUEIROS (AGOLADA)

2011-09-20T12:08:00.001-07:00

Eu souben da Mamoa,-"Anta dos Muiños", de Vidueiros, grazas a Pepe de "Fernandiño", o noso amigo e veciño de Vidueiros, quen dende neno coñeceu a existencia destas pedras dos mouros, nas que mesmo alguen falaba aparecera facia anos un tesouro, ainda que ninguen recorda o que foi, ni quen o atopou, mais ben forma parte da mitoloxia e lendas que rodean todalas mamoas deste pais noso, sempre dentro do misterio dos "mouros".
Dende aquela, fai como dez anos, recordo que para poder entrar nela, tiñamos que levar unha boa fouciña para dar conta dos toxos e xestas que impedian entrar na maraña das silveiras do monte, e que na mao diestra de Pepe, limpaba e nos deixaba paso en un plis-plas.
PAra moitos de nos foi unha agradable descuberta, que nos encargamos de pregoar, e de aqui e ala traer amigos, e veciños, para vela, mesmo Eu recordo como organicei durante moito tempo saidas en bici, cos rapaces do colexio, para vela.
Tempos despois, a Asociacion Amigos dos Pendellos, entre os seus fines didacticos, e na produra e defensa do noso patrimonio, obtivo permiso para talar o Carballo que medraba entre as laxas do Dolmen, e entre todos e mais cunha cuadrilla que o Concello destinou as labores de limpeza, aquelo quedou digno e axeitado tanto para visitar, como para poder contemplao dende todolos puntos.
Como consecuencia delo, un bo dia invitamos e tivemos a honra de ter entre nos a Felipe Arias, a sazon Director Xeral de Patrimonio, entre outros tecnicos e entendimos en patrimonio e cultura, e a partiren de ahi......A desfeita, xa sabida, o valor intrinseco da mamoa, fai necesario a sua preservacion, e polo tanto seguindo os criterios de patrimonio, e Xunta de Galicia, o unico que se pode facer é soterrala.....Dende entòn e vai para catro anos, xa non temos Mamoa, temos un cartel cas fotos, e explicacions do que foi, e que se fixo, e un tumulo, que volve a estar tupindose de xestas, toxos, silvas, co paso dos meses, esquecidos de todos. Dentro de pouco ninguen recordarà que debaixo temos esta maravilla prehistorica.
Magoa......Alo menos Eu teño centos de fotos e recordos, do que foi a descuberta, de como traballamos limpiando ata deixala digna, e de cantas persoas disfrotaron dela....¿PEro cantos poderan volver a vela.....?.Me temo que ninguen nunca mais.

A ESTRAÑA HISTORIA DOS LADRONS DO TEMPO

2011-09-17T12:30:00.000-07:00

Hoxe tivemos a actuacion do grupo de teatro Trècola coa obra "A estraña historia dos ladròns do tempo", baseada na obra "Momo", do mesmo autor da Historia interminable, de Michael Ende, dentro do ciclo de teatro que organiza a asocviacion cultural de Agolada, Fonte de Càntaras, y que remata proximamente, xa que so queda unha representacion mais.
Non estivo nada mal, e ademais hubo mais xente que outras veces, cousa ben estrana tento en conta que ademais a mesma hora tiñamos partido de Futbol, e tamen en Brantega, o encontro de charangas.

XAMAIS UN PREMIO FOI TAN XUSTAMENTE OTORGADO A ALGUEN: MINI E MERO..FACENDO PAIS.

2011-09-15T11:11:00.000-07:00

Mini e Mero reciben o premio Ramón Piñeiro-Facer País

Mini e Mero, músicos, poetas, mestres e investigadores do patrimonio cultural galego, foron galardoados co premio Ramón Piñeiro-Facer País na súa décima edición. Xosé Luís Rivas Cruz, MINI, e Baldomero Iglesias Dobarrio, MERO, actuais compoñentes do grupo A QUENLLA, formaron parte tamén de FUXAN OS VENTOS. O xurado, integrado por representantes de 18 asociacións culturais da comarca de Sarria (Lugo) analizou e considerou 29 propostas. O premio foi instituído en 2002 pola Asociación Cultural “Val de Láncara” para recoñecer o labor senlleiro de persoas e entidades a prol de Galicia. O acto de entrega terá lugar en Láncara (Lugo) o vindeiro 15 de outubro.

Os 18 membros do xurado, representantes doutras tantas asociacións culturais da comarca de Sarria, avaliaron o constante labor dos premiados, Mini e Mero, “a prol da creación e recreación do cancioneiro galego e de diferentes manifestacións do noso patrimonio inmaterial, participando de modo individual ou con diferentes grupos no proceso de dignificación e recuperación das máis diversas facetas da expresión musical, incoporando ao seu repertorio creacións de poetas clásicos e modernos xunto con obras propias que gozan de xeral aceptación”.

Recoñeceron asemade “o compromiso profesional de Mini e Mero como educadores a prol da galeguización do ensino e dunha escola creadora e non alleante no medio rural” e salientaron “a constante e desinteresada colaboración que os premiados prestan a colectivos culturais tanto de Galicia como da diáspora, levando a mensaxe de loita e solidariedade coas xustas reivindicacións do noso pobo”. Subliñaron por último “a súa activa participación nas actividades de recuperación da memoria histórica”.

Nesta décima edición a candidatura de Mini e Mero competiu con outras 28, propostas polas distintas asociacións que colaboran con “Val de Láncara” na organización e concesión do Premio Ramón Piñeiro-Facer País.

En anteriores edicións, os premiados foron Isaac Díaz Pardo, Luís Tosar, Milladoiro,
Xosé Manuel Beiras, Xosé Neira Vilas, A Nosa Terra, Avelino Pousa Antelo e Luz Pozo Garza . O ano pasado o galardon foi para a Real Academía Galega.

O premio Ramón Piñeiro-Facer País é unha iniciativa que xurdiu na Asociación Cultural “Val de Láncara”, na honra dun dos seus veciños mais ilustres, o galeguista Ramón Piñeiro nacido na aldea de Armea, do concello de Láncara. Ó longo dos anos foi sumando a colaboración doutras asociacións culturais da comarca de Sarria, que deste xeito recoñecen o labor senlleiro de persoas e entidades que destacaran polo seu labor de promoción, defensa e vertebración de Galicia en calquera manifestacion cultural, económica ou de creación, sempre que esa tarefa se alongase no tempo.

Coa Asociación cultural “Val de Láncara” colaboran tamén nesta iniciativa a Área de Cultura da Deputación de Lugo, o Concello de Láncara, o Centro Unesco de Sarria, a Caixa Rural Galega e a Escola Superior de Deseño Ramón Falcón de Lugo, entre outros.

O fallo do X Premio Ramón Piñeiro-Facer País deuse a coñecer no curso dun acto informativo celebrado hoxe no Consello da Cultura Galega, en Santiago de Compsotela, e no que participaron: Xurxo Rodriguez Lozano (C.P.I. Ramón Piñeiro), Carlos S. López Sierra (Secretario da A. Cultural Val de Láncara), Manuel Fernández Arrojo, directivo da asociación convocante, e Jesús Vila Tourón, do Centro Unesco de Sarria.

DAVID OTERO.-NAVALLA DE MANUEL MARIA.

2011-09-09T10:29:00.000-07:00

El escritor estradense David Otero fue protagonista ayer en la localidad lucense de Outeiro de Rei, donde se le otorgó la «navalla» de Manuel María. Una distinción otorgada por la Irmandade Manuel María de Terra Cha en recuerdo del popular poeta y activista político. Otero se convirtió en el séptimo galardonado por esta entidad, en un acto que incluyó un tributo a Manuel María así como el rito de comunión laica de entregar rebanadas a la viuda del poeta. foto pradero

O GUERREIRO DE AIAN.-" O SANTITO", EXPOLIO OU DESCOÑECEMENTO PATRIMONIAL.

2011-09-09T10:18:00.001-07:00

O Guerreiro de Aian, coñecido entre os veciños como "O Santito" no lugar de Aian, parroquia de Trabancas- Agolada .Desaparecido na actualidade.
¿Expolio?. Tal vez simplemente dejadez, abandono e falta de prevision para o cuidado do noso patrimonio.
Posiblemente tratase da tapa dun sartego medieval, ainda que a realidade é que foi atopado nuN lugar de enterramentos, ao pè do monte Farelo, fai mais de cen anos, e utilizado como muro dunha casa, feita no 1857.
Agora ao ser vendida a casa que leva anos en estado de ruina e abandono, atopase en paradeiro descoñecido, xa que o primeiro que fixo o comprador foi retirala....¿por algo será, digo Eu.
Os veciños teñen presentado un escrito no Concello, denunciando o caso, e solicitando a sua devoluciìon. Entre tanto o noso Santito anda por eses mundos de Deus, quen sabe onde....Non sei se temos que chamar o Lobaton, para que o atope....
Unha lamantable mostra mais do que estamos a facer co noso patrimonio, e o pouco que nos interesa.
Xa sei que os cartos son limitados, e escasos, pero home, tamen as nosas autoridades deberian ter algo mais de conciencia ecoloxica na preservaciòn e conservaciòn do noso pasado, alo menos impidindo que alguen o estrague, ou se apropie del, para o seu uso....E moi poible que a pedra, adorne agora mesmo algun xardin dunha casa de pudientes......
Me consta que o Consellal de cultura, esta movendo ceo e terra para aclarar o tema, e que o noso guerreiro retorne o lugar de onde non debeu sair....Ogalla teña sorte, nos dende aqui mandamoslle pulos, e animos..Unha aperta, e xa sabes que tes a nosaa axuda.

O SR. PRESIDENTE DA XUNTA DE GALICIA, NOS PENDELLOS DE AGOLADA.

2011-09-08T11:29:00.001-07:00

Co Permiso da miña boa amiga do FARO DE VIGO, Salome Soutelo, que si puido estar na inauguracion dos Pendellos, o Mercores dia 8, copio integro, o artigo no que da conta e resume o que foron os actos protocolarios.......(Ainda alguen podo pensar que aqueles Pendellos, que defendimos contra vento e marea fai agora seis anos, o mellor era botalos abaixo cunha pala, para construir pisos.......????).
Sinto por unha parte unha inmensa ledicia, e por outra moita amargura e tristeza, polo que nestes dous ultimos anos, que deberian ter sido de satisfaciòn e triunfo, da nosa Asociacion de amigos, foron de desfeita e desapariciòn.....Pero as cousas son como son, e non lle temos que dar mais voltas.
Como din o refran ben està o que ben acaba, e sen personalismos, ni egoismos banales. Benvidos "OS PENDELLOS", de todos e para todos.

SALOMÉ SOUTELO - AGOLADA El presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijoo, inauguró ayer la rehabilitación de medio centenar de Pendellos de Agolada, con un discurso en el que dejó patente el compromiso del gobierno autonómico para completar la reforma de los inmuebles restantes, mediante el convenio que mantiene con la Diputación y el concello. Núñez Feijoo apunta que "toca seguir rehabilitando, pero también darles un destino para volver a ser vividos, y no solo para ser contemplados". En idéntica línea se expresó el titular de la Diputación, Rafael Louzán, para quien este recinto ferial debe convertirse en escenario de locales de hostelería o de exposición y venta de productos locales, además de albergar muestras artísticas o, incluso, alguna boda civil, como ya ha ocurrido en varias ocasiones.
En el acto inaugural y posterior paseo por el recinto, los dos mandatarios estuvieron acompañados por el conselleiro de Cultura, Roberto Varela, el delegado territorial de la Xunta, José Manuel Cores Tourís, y el alcalde de Agolada, Ramiro Varela, así como por los demás regidores de la comarca –salvo Paula Fernández Pena, de Silleda, la única socialista de la zona– y el parlamentario lalinense Román Rodríguez. Tampoco podían faltar los promotores de esta renovación, el anterior regidor, Manuel Costa, y el exconselleiro de Cultura, Víctor Manuel Vázquez Portomeñe. Además, entre el centenar de vecinos asistentes, figuraban miembros del colectivo Amigos dos Pendellos y de la corporación local.
Fue, precisamente, Ramiro Varela el que recordó la labor de dicha asociación así como del escritor de Quián, Xosé Vázquez Pintor, en pro de un recinto que antaño fue "un foro de economía de las comarcas de A Ulloa, Deza y Melide" y que, desde su declaración como Conjunto Histórico-Artístico, se sumió en una etapa de abandono hasta principios del presente siglo. Aunque todavía quedan pendellos por restaurar –la Diputación posee 46 de los 73 inmuebles– Varela es consciente de que "el recinto encontró un hueco en la sensibilidad de la Xunta y la Diputación", que se materializó en el proyecto de los arquitectos Dulce María Trigo y Juan Manuel Doce, así como en la ejecución de la empresa Dicsa. El alcalde auguró otros 300 años de vida para el recinto ferial, a la par que destaca el revulsivo económico que pueden suponer Os Pendellos, junto a otros enclaves turísticos del municipio como Os Sobreirais do Arnego y As Torrentes de Mácara-Ramil, en el Alto Ulla.
Del papel de Os Pendellos como foro económico también habló el titular de la Xunta, para quien estos inmuebles no son otra cosa sino "un retablo civil que nos habla de la vieja economía de Galicia, de las relaciones que se tejían en las ferias y de los tratos de palabra que calmaban los mercados de la época, bastante menos tormentosos que los de estos tiempos de hoy". Núñez Feijoo también quiso comparar el ayer y el hoy de la arquitectura, mencionando a los pendellos como un bien singular que sirven de ejemplo "de la arquitectura bien hecha, en la que se tenían en cuenta las alturas, los volúmenes y los materiales. Cuando construían, nuestros antepasados eran más cuidadosos que nosotros", apuntó.
Durante su intervención, el presidente autonómico también invitó a los propietarios de aquellos recinto aún privados a que o bien se los vendan a la Diputación o bien se animen a restaurarlos siguiendo las pautas del plan director de la Consellería de Cultura. cuyos resultados, este remozado recinto, es un ejemplo de lo que significa "la gestión cultural moderna", en palabras del político. A estas normas ya se acogió una vivienda particular, ubicada frente a la Capela das Virtudes.
Saludos y fotografías
La inauguración de Os Pendellos se completó con la bendición del párroco, José Sarandeses, el descubrimiento de una placa conmemorativa y la actuación, en diversas ocasiones, de la Banda de Agolada. Durante su estancia en el recinto ferial, el presidente autonómico tuvo tiempo de saludar a más de un espontáneo y de sacarse algunas fotografías junto a un ilusionado niño al que, en tono distendido, le preguntó si le gustaría vivir en alguna de aquellas "casas" remozadas.

NOITE DAS CANDEAS NOS PENDELLOS DE AGOLADA

2011-09-04T06:05:00.000-07:00

Una vez mais os Pendellos recobraron a maxia da noite escura, a penumbra dos candis e as candeas, a musica e a conversa amiga, entre as lousas dos alpendres, a pedra da noite dos tempos, as voces dos ancestros, feirantes na memoria, dos repolos, e queixos de a peso, da amel do pais, dos galos e coellos, da casa......as Feiras, dantano, que xa morreron, pero que alguns ainda nos resistimos a esquecer.
Pois si, entre a penumbra, das sombras, e os relatos e contos de bruxas, meigas e trasnos, unha vez mais os amigos e veciños de Agolada,AMIGOS DOS PENDELLOS, ceamos na paz nos Pendellos, por certo que baixo a chuvia, que xa asoma polo Farelo, como preludio do outono de castañas e fungos e cogumelos, dos que por aqui andamos sobrados.
A verdade e que desta volta non fomos moitos, e chama a atenciòn ausencias notables, daqueles, que non so deberian participar cando as cousas veñen doadas, e resulta moi fàcil aparentar, e sair nas primeiras paxinas dos xornais, como paladins e defensores a capa e espada das causas nobles....
A defensa e cariño das cousas, demostrase tamèn, e sobre todo cando os tempos chegan dificiles e cargados de trompicones...Asi que deixo a miña sorpresa,como Lampara, que alumea, a pesarem dos pñesares, porque algun de nos, penso non està a altura do que a nobleza dos Pendellos, e do que dende a Asociacion sempre defendemos, e dende esta asociacion de amigos, que lamentablemente esmoece, so como un mais dos socios, digo e afirmo, que resulta penoso e triste comprobar as ausencias de alguns.
Quero supoñer que loxigacamente con causa e razons mais que respetables, para non acompañarnos, pero ainda que respetandolles a sua falta de solidaridade, nos doe.
De calquera xeito, os que ali estivemos, desfrotamos, o pasamos de maravilla, e rematamos a noite, cunha moi boa queimada que fixo o Magin, desta volta alma mater da festa, e o que temos que agradecer que puideramos reunirnos unha vez mais.

O REQUINTO INTERNACIONAL.- POLO ESCRITOR XOSE VAZQUEZ PINTOR.

2011-08-14T01:38:00.000-07:00

(Artigo publicado hoxe Domingo 14 de Agosto, no xornal A Voz de Galicia, polo escritor, poeta e mestre, fillo desta vila nosa de Agolada, as veces tan ingrata, XOSE VAZQUEZ PINTOR, no que nos deixa outra vision, cecais mais poetica do noso musico EVARISTO LOPEZ MOURE, tristemente desaparecido apenas fai uns meses, e que ben a facer xustiza a omision que se fixo no certamen de Bandas, do dia doce sobre a sua aportacion a nosa musica e Banda, dende aqui e alà, a sua sensibilidade para con nos, e cariño sempre para nosa terra, e que merecia nesta oportunidade alo menos, un breve e sentidiño minuto de silencio, como mostra de cariño.
Por certo que Eu daba por feito que ia ser homenaxeado, e leveime unha sorpresa cando rematou o certame sen darse conta do seu pasamento......fallou tal vez a coordinacion...??Non o sei, pola parte que me toca pidovos disculpas, e asumo a miña falta. Quedarà para outra.) *

Evaristo López Moure, nace n?A Habana, cando Cuba era un dos destinos da Gallaecia emigrante. Neno abre os ollos das estirpes de Berredo e de Buxel para saber que existe a vida por primeira vez e por de fóra. Nos poucos anos a familia decide resolver a saudade e regresa ás orixes. Adolescencia e xuventude son labregas, mais Evaristo soña e quer a música das Bandas Populares que escoita na contorna da Terra do Medio, onde cada casa da aldea ten un músico en potencia e sentimento. Andrés Vilariño Porral, mestre director da Banda de Brántega, no concello d?Agolada, recibe na súa moradía aqueles ollos, labios, palabras, dedos que moven repeniques nas caravillas do instrumento que el quer de axiña e presto vivacce: o requinto!, decide o mociño para que o solfeo, as partituras, os sons da vida medren na espiral da maxia. Axiña aprehende. E o Mestre sabio, da inalcanzábel mornura, dá oportunidades para voar nas festas populares: parroquias e concellos, esas administracións de máis achego, dan sona aos músicos merecentes. Vintedous anos e xa Evaristo albisca de volta o mar océano, alén de Cuba, a Illa grande dos Galegos, aberiando o peito do Amazonas, decidindo o esteiro da Plata, o río inmenso que rega e nutre a Bos Aires, a cidade capital onde os galegos ancoran, aterran, entran e procuran, ofrecen, aman, e por acaso fican en demasía para sempre.

Evaristo leva o requinto, ese pausiño que fai música. No soño breve da cidade que espabila máis que anda, que voa máis que corre, o tempo achicase e dá desacougo atopar o cesto para a sorte. A Gallaecia leva no sangue a resistencia. E velaí o Músico de Cuba e de Berredo no seu lugar de asento e de cariño: unha cadeira para seguir soñando. O Mestre Juan Francisco Giacobbe, pianista, formado na Sorbona de París foi o seu profesor nas materias de composición. Estuda, traballa, e viceversa. Remata os cursos de profesor de clarinete; ensina no conservatorio Manuel de Falla, onde ostenta a cátedra; aprehende e soña nas sendistancias. No 1982, con cincoenta e sete anos, alcanza a especialidade en composición, que imparte ata que se xubila no Conservatorio de Bos Aires.

Velaí un resumo acelerado de oitenta e catro anos de vivir a vida en alzas. De soñar a súa / nosa Terra do profundo. De namorar de Xosefina, aquela mociña de Lamas de Trabancas, ao pé do Farelo, que era, é, ?unha dozura, vizte?. Na data penúltima do mes de xuño díxonos abur abur dende os pentagramas da ledicia, da formación, da Música, cara á outra corredoira dos destinos de por vida. Un día de hai ben tempo, mandoume, en carta manuscrita: ?a Xunta ofrécenos unha axuda económica, de subsistencia; na nosa casa agradecemos, pero non a aceptamos; por acaso nalgún tempo que nin se sabe tamén sexa necesaria aí para vostedes?. Profeta Evaristo, descansa e toca algunha que outra vez as grandes pezas de solista, no Pórtico da Groria de Mateo, nas gándaras d?Agolada e de Melide, no mar de Cangas, no confín do mundo, para que medre o sorriso.

XOSE VAZQUEZ PINTOR.

EVARISTO LOPEZ MOURE.- EL REQUINTO DE AGOLADA QUE DESCANSA EN BUENOS AIRES.

2011-08-12T17:39:00.000-07:00

Foto de Evaristo coa sua dona Josefina. Unha das suas preferidas, recordo agora que expresamente na sua carta, nos rogaba que a publicaramos no noso libro, xa que foi o unico amor da sua vida, xunto coa musica.....El requinto de Agolada que descansa en Buenos Aires
El músico Evaristo López, fallecido en junio, formó parte de media docena de bandas de música del concello dezano

SALOMÉ SOUTELO AGOLADA Según las previsiones, el Festival de Bandas que acoge hoy Agolada servirá como homenaje al compositor José Oro Val, fallecido en julio del año pasado. A esta pérdida se suma otra más reciente, la de Evaristo López Moure, fallecido a finales del mes de junio en Buenos Aires, donde residía desde 1948.
Según apuntan sus familiares, el corazón de Evaristo López, además de pertenecer a su esposa Josefina Fernández y al clarinete, estaba dividido no entre dos tierras, sino entre tres. Al igual que Castelao o Neira Vilas, este músico también debe parte de su existencia a Cuba. Nació en la isla caribeña el 24 de junio de 1926, pero regresaría a Agolada siendo muy niño. Ya en su infancia se percató de que tenía muy aguzado el sentido musical, así que decidió contactar con el maestro Andrés Vilariño. Este experto fue profesor de muchos de los músicos de Agolada, y de ahí que tanto él como Oro Val compartan el monolito de homenaje en la feira nova de Brántega. A pesar de que Vilariño le recomendaba al joven que se decantase por otro instrumento, Evaristo López se decidió, para siempre, por el requinto. Con este clarinete corto tocaría en las bandas de Brántega, Órrea, A Baíña, Ventosa... y finalmente en la de Agolada, que terminó absorbiéndolas a todas.
Fue también en Berredo donde encontró el amor, que en su caso llevaba el nombre de Josefina. En 1948 y con poco más de 22 años, el músico decidió emigrar a Buenos Aires. Tras establecerse en la capital argentina, reclamó a su pareja y se casó con ella. El matrimonio no tuvo descendencia, jamás volvió a Galicia pero mantuvo un contacto más que constante con los familiares que residían a este lado del ´charco´. La meticulosidad que desde joven caracterizó a Evaristo López continuó allende los mares para mantener informada a su familia de sus avances como músico: fotos con todo lujo de detalles al reverso, diplomas y un curriculum vitae escrito a mano reconfortan, hoy, a sus parientes de Agolada.
En los últimos 60 años, fue a través de todo este material y de exhaustivas cartas como los parientes se enteraron de los continuos progresos de un Evaristo López primero joven y más tarde maduro. En 1969 termina los estudios de profesor nacional de clarinete, lo que le permite impartir docencia en centros como el conservatorio municipal Manuel de Falla, donde llegó a ostentar la cátedra de clarinete. De forma paralela, continúa su formación en otras especialidades musicales, como dirección orquestal –en el conservatorio nacional Carlos López Buchardo–. En 1982, con 57 años, pasa a tener la especialización en composición en el conservatorio bonaerense, donde se jubilaría.
Al margen de su devoción por compartir su sabiduría con las generaciones más jóvenes, Evaristo López formó parte de varias bandas de música con vínculos con la madre patria. En una instantánea de 1998 –con 72 años– figura junto al resto de miembros de la Banda Cultural de Lalín. Esta formación se encargaba de amenizar las fechas más destacadas para la villa que le da nombre, como la Festa das Dores. Tocó, también, en la Banda Sinfónica de la ciudad de Vicente López.

.-(ARTIGO publicado no FAro de Vigo de Hoxe, 12 de Agosto, no que se conta do noso amigo, recentemente fallecido, musico na diaspora, na quinta provincia Galega, pero que saempre levou Agolada no corazòn, e do que temos falado en anteriores ocasions)

EN ALDEA DO MONTE.

2011-07-27T10:39:00.000-07:00

A verdade é que levo tempo sen escribir, non por falta de temas se non porque despois de meu desencanto persoal co movemento do 15M, e o devenir en nada das propostas dos desencantados, desenganados, indignados deste Pais noso, me fixen a firme promesa de non volver a escribir sobre a política e os políticos, a creses, a economía e toda esta merda de globalización, e mundo globalizado, banqueiros de puro e chistera e disto que ata agora ninguén tiña escoitado falar, pero que nos derradeiros tempos, pasou da nada ao todo; as Axencias de calificaciòn do risco Pais, capaces de afundir economías, e asolar mercados, curiosamente tan caladas cando anos xa, empezou toda esta farfallada que nos traemos e levamos coa quebra do Leman Brothers, do que xa ninguén se acorda.
Porque cheguei a sentirme como Simón do deserto, o anacoreta, subido na súa columna de pedra, que tan ben describe o mestre Buñuel na película do mesmo nome, que rodou no seu desterro Mexicano. O que todo o mundo contemplaba como un bicho raro.
E aínda continuo coa mesma sensación de inutilidade, e absoluta perda de tempo, que debeu sentir Simón, alí subido para non pisar toda esta maldade dos canallas que nos está a afundir un día si, e outro tamén na ruindade mais absoluta.
Por iso, decidì que en adiante non ía falar mais que de temas amables, sinxelos, e do que nos está a acontecer aquí mesmo, entre nos; veciños, amigos, e coñecidos deste afastado terruño que ollamos e imos abonar un día, esperemos que moi remoto cos nosos osos.
Dito canto antecede como introducción e xustificación o meu silencio e cambio de tendencia, cóntovos como nunha aldea tan perdida no mapa, da que Eu gusto nas miñas escapadas en bicicleta, ao pé mesmo do Monte Farelo, monte sagrado para os nosos ancestros, berce de Agolada, e centro xeográfico de Galicia, de nome tan fermoso como Aldea do Monte, ano tras ano, son quen de argallar unha festa de irmandiños, na que polo demais non se rende culto a ningún santo, nin santa, nin farrapo de demo, aínda que coincida co Carme.
Fai anos a facían no cumio do Monte farelo, nos tempos xa mais actuais, pensaron en
baixar ata as rúas da aldea, por comodidade, e para protexerse das inclemencias do clima, as veces nada favorables para as festas.
O único motivo è pasalo ben, reunirse tódolos veciños, e amigos, e baixo unha carpa e coa compaña da musica, comer e beber, rir, e contarse as súas cousas, sen mais.
O outro dia a noitiña,a pesaren da néboa, da ventada que baixaba do Farelo e a saraiba, mais de cen persoas, xantamos, falamos, e bailamos ata as tantas da madrugada, como se tal cousa, moitos deles despois de levar todo o día de varanda, xa que a festa empeza co xantar do medio día.
Alí, escoitando os pasodobres que entoaba aquela rapaza, e a musica que saia do piano electrico e a mesa de mezclas, e ollando a mais da xente bailando sen parar, non puiden menos que preguntarme que o que queremos; algo así tan humilde e sinxelo como estas festas de aldea, en fraternidade ou estes grandes macroconcertos, e orquestras espectáculos, das festas patronais nas que a xente non pode falar, non baila, e so podemos beber, e ollar para eles, enriba de escenarios cada vez mais espectaculares.
Eu aínda defendo este tipo de verbena e festa popular, e síntome moi solidario coa iniciativa destes veciños da mais pequeniña das Aldeas de Agolada, pero cun corazón enorme, para seguir e defender o noso modo tradicional de vivir, o que somos, contra vento e marea, sen mais lerias.

(As fotos son dos ARchivos de Bandeira- Festa dos xenarais, Tom Van Vilet, Bernabè, festas e Banda de MErza, anos trinta, e gaiteiros, non coñezo autor nin propietario,sintoo, moitas delas podense contemplar no facebook de Milagros Bara, Proiexecto virtual de Rcuperacion do parimonio musical Galego.-https://www.facebook.com/pages/Proxecto-Virtual-Recuperaci%C3%B3n-do-Patrimonio-Musical-Galego-S%C3%A9culos-XIX-XX/324534291366 )

GRABACION DO PROGRAMA "ALALA" DA TVGA, NOS PENDELLOS DE AGOLADA.

2011-07-16T13:30:00.000-07:00

Grabacion feita na tarde de onte venrres no recinto feiral Dos Pendellos de Agolada, que de novo volveuse a transformar nun plato de television, para o programa da TVGa. "ALALA", non sabemos cando o pasaran pola tele, pero o realmetne curioso foi que durante case tres horas, tecnicos de son e luces, camaras, e publico, escoitamos a actuacion dos de Bico da Balauta, e os da familia "Do Mutilado", que tamen interviniron con un par de pezas cantadas...Creo que despois tamen foron grabar no bar do Costa, pero a verdade é que Eu xa marchara.Haberà que estar atentos para ver despois en que quedou tanto traballo.

O CONTADOR DE ESTRELAS....

2011-07-11T13:47:00.000-07:00

Algunhas noites gusto acubillarme entre a herba, en silencio, e contar estrelas,
en paz conmigo mesmo.
Errático, fugaz, incomprendido, miro o ceo escuro como os meus pensamentos
pretendendo saír indemne na loita contra as sombras que me afogan, a traicion.
Combater tanta intemperanza
someter nun vaso de auga, este torbellino de nostalxias,
e deixar qeu pase como tormenta de verán.
Mentras estou a contar estrelas, cometas e planetas no firmamento dos soños.
As veces,gusto dos espellos en vao pintados, nos que non me miro
gusto dos reloxos de area,estragados
dos labirintos nos que me perdo como un tolo, sen conciencia.
E conto estrelas no infinito vacio do espazo inexistente, sen desmaio.
E asi apuro en cada gota de este doce solpor
veleno para non esquecer,como antidoto a soidade
e berro para non sentirme tan só cando non che abrazo.
Tamén chorro bagoas de sal, para non esquecerme de que estou vivo,
e estou a camiñar, un paso mais,
outro de cando en vez, cambaleándome como un borracho,
mentras continuo a contar estrelas, como un cego condenado a negrura do pasado.

A SOLAINA DE PILOÑO---X FORXA LITERARIA

2011-07-10T12:20:00.000-07:00

hoxe Domingo foi a clausura da X forzxa Literaria na Solaina de Piloño. que se ven desenvolvendo dendo pasado Xoves.
Dende as seis da tarde, e con asistencia de moitisima xente, foi presentado o libro de poemas, o seu primeiro poemario, da escritora de Vila de Cruces Iria Pedreira, titulado "Cambio de Estrela"
A continuacion interviu "Candido Paxò, cun fabuloso monologo , Falar non ten Cancelas, que fixo as ledicias do publico que rimos a mandibula batiente.
E de Remate e trala actuacion de "Celsiño", e a lectura de varios poemas, con musica de Jose Luis Taboada Arean, foi entregada a medalla de Amigos da Solaina a Xose Luna, Valentin Garcia Gomez, Jose Mº. Lopez Lopez, Xoan Xose Fernandez Abella, e o Futbol sala de Piloño, no seu nombre recolleu Adolfol Soto B arcala.
O Presidente da Fundacion Paco Lareo, deu a Benvida e Clausura, e de presentador estivo Damian Paiio.
Ao rematar creo que os que quixeron paladearon os manxares do lugar, nun pequeno agape, pero Eu xa marchara.
Deixoche algunhas das fotos, que fixen, para que vexades o ambiente.
Entre os asistentes, podedes ver a Neiras Vilas, entre outra personalides, en primeira fila, e desfrotando do evento.

A RODAXE NOS PENDELLOS....CANTAR DE CEGO . QUEREMOS GALEGO

2011-07-05T11:58:00.000-07:00

Fai uns dias membros do colectivo "Queremos Galego", mestres e alumnos do IES LAXEIRO DE LALIN, rodaron nos pendellos de Agolada, un "curto metraxe", no que a modo de Cantar de Xego, recordanos o aldraxe que o SR. Feijoo e compañia, estan a cometer con total impunidade, alevosia e nocturnidade coa nosa lingua, como parte dun pago, tributo ou peaxe,....¿a Quen ou que...?.
O motivo é realmente importante, o entorno imcomparable do recinto feiral dos Pendellos, e a actuacion, profesionalidade, e animosidade dos participantes, que vos podo dicir.....ao final Eu mesmo acabei participanddo controlando a musica......Todo sexa por unha boa causa.

SOAMENTE: "GRAZAS POLA MUSICA......"

2011-07-05T11:53:00.000-07:00

Penso e asi o declaro que está demais calquera palabra ou comentario.....Asi que soamente Grazas pola musica.
(Banda de Musica municipal de Agolada.Festas de San Pedro 2011)

NA MIÑA BICICLETA, A EXPOSICION......

2011-07-02T04:11:00.000-07:00

Para os que non poidestedes asistir, subo estas fotos, para que vexades como quedaron as paredes da casa museo das Neves, do recinto feiral Dos Pendellos, de Agolada, onde estivo exposta a miña primeira exposicion fotografica, durante esta pasada semana, das Festas Patronais.
A verdade é que cun entorno asi resulta moi dodado, que calquera cousa luzca e pareza bastante mellor do que é.
GRazas a todos.

EVARISTO LOPEZ MOURE....... MUSICO DE AQUI E ALA.-DESCANSE EN PAZ

2011-07-01T14:46:00.000-07:00

Recibo as novas, non por esperadas menos tristes, do pasamento do fillo da terra e musica, EVARISTO LOPEZ MOURE,nacido el 24 de Xuño de 1926, en Buxel, Parroquia de Artoño, Agolada.
Casado con Xosefina , y de nacionalidade actual Arxentina, onde reside dende o ano 1951 no que chegou como tantos outros, en emigración, co seu pai .
Foi autodidacta, xa que comezou a estudiar musica nos libros que encargou na “Casa de Lucas Moris”, da cidade da Coruña; Métodos de solfeo Vol.1 e 2 de Hilariòn Eslava, e na academia da Banda de Brantega, que por aquel entón dirixía o mestre D.Andres Vilariño Prado, e que fora coñecida como “A Banda Dulce”.
Foi na Banda de Brantega onde fixo os seus pinitos e o seu debut como musico se produciu en Baralla (LUGO).
Velaí tedes, do seu puño e letra un breve relato do que foron os seus inicios, nesta farandula da musica de Bandas,e o seu instrumento preferido "O Requinto" e do que nos ocupamos no noso libro da Banda de AGolada, o pasado ano, "A memoria, a Palabra e a musica."
Descanse en Paz, e as nosas condolencias para a sùa dona Josefina, quen tamen esta moi delicada de saude, internada nun hospital de Buenos Aires, a familia e os amigos, deste grande da musica, autodidacta coma él mesmo se definia.

NA MIÑA BICICLETA- A EXPOSICION.

2011-06-23T01:56:00.000-07:00

O vindeiro dia 29 deste mes de Xuño, con gallo das Festas Patronais, de San Pedro e San Pablo,, vou presentar na casa museo dos Pendellos, de Agolada, "A chamada casa das Neves, por uns, ou do Ferreiro, por outros, a miña primeira exposicion fotografica.
En principio é unha seleccion de 47 fotografias tamaño A3, copiadas a cartón pluma, en branco e negro, e algunhas en color, que titulo "NA MIÑA BICICLETA", xa que foron tomados ao longo deste vinte anos que levo en Agolada, nos meus paseos en bicicleta polos sendeiros e aldeas de por aqui.
Teñoas clasificadas por aldeas.....Ediain. Orrea, Carmoega, O Farelo, Cristin...etc. e a tematica e moi diversos, ainda que o que pretenden e atrapar no instante de facer cliq. o disparador, é o detalle, o deterioro, o abandono, o baleiro,os recordos da vida que quedou alì ...atrapar o silencio, no espiritu da pedra. Posiblemente non o consigo, pero o pretendo en cada foto.
Estades todos convidados e agardo que vos gusten.

ADRIAN IGLESIAS MOURE.

2011-06-21T03:34:00.000-07:00

Adrián Iglesias, una de las perlas de la cantera, puede irse libre a un grande
Autor: VIGO / LA VOZ
Fecha de publicación:
21/6/2011 ...
El lalinense Adrián Iglesias puede ser la próxima perla de la cantera que abandone el Celta, y en este caso sin recibir un euro a cambio, ya que su ficha caduca el 30 de junio.
Después de marcar cerca de 30 goles en el cadete B, el futbolista (que mide 185 centímetros a los 15 años) baraja importantes ofertas de «buenos clubes del fútbol español» para cambiar de aires. Adrián podría marcharse a coste cero, ya que al acabar el primer año de cadetes su ficha debe ser renovada y a falta de nueve días para que expire la vinculación el Celta todavía no ha movido ficha.
Su entorno espera la llamada del conjunto vigués, pero el jugador ya maneja otras ofertas. La Nike Cup en San Sebastián fue la cita en la que puso en su pista a las mejores canteras del fútbol español.

Por certo que quede claro...ADRIAN non é Lalinense, como din a nova da Voz de Galicia, é de Agolada, mais concretamente de Borraxeiros.-Do Quinteiro. A cada quen o seu.
Velai tedes as fotos de cando Adrian comezou a xogar ao futbol...Concretamente na Escola de Futbol sala de Agoalda, nos anos 2003/2004/2005/2006/2007....e participou conosco e os rapaces do CEIP, de Agolada, no campionato escolar, que gañamos dous anos, asi como nos torneos e liguiñas que orgnizou a escola durante aqueles anos, nos que mesmo a Voz, nols fixo unha reportaxe...

AGOLADA FESTAS DE SAN PEDRO 2011

2011-06-17T11:04:00.000-07:00

El presupuesto de las fiestas de Agolada ascienden a 20.000 euros
Autor:
Lalín / La Voz
Fecha de publicación:
16/6/2011 .
Las fiestas patronales de Agolada costarán unos 20.000 euros. La comisión tiene previsto recaudar algo más d 21.000 euros y la cantidad restante se empleará para financiar los gastos de la Festa dos Chóferes que tendrá lugar el 30 de julio. Este año los organizadores pretenden promocionar la participación de las carrozas.
En cuando a las fiestas en honor a San Pedro y San Pablo, el programa arranca el día 29 con un pasacalles a cargo de la Banda de Agolada. A las doce del mediodía tendrá lugar una misa solemne. Tras los oficios religiosos la Banda ofrecerá un concierto y por la noche la verbena estará amenizada por las orquestas Capitol y Los Satélites.
El día 30 se celebra una misa a las 13 horas. La Banda Artística de Merza se encargará de amenizar la sesión vermú. las orquestas América y Pasarela se encargarán de hacer bailar por la noche a vecinos y visitantes.
Por otra parte el Concello de Agolada continúa con los preparativos de la romería de agosto. De momento hay ya una treintena de artesanos apuntados para participar. la mayoría de ellos proceden de distintos puntos de la geografía gallega, a los que se añaden otros que se desplazarán de diferentes comunidades, de Madrid y Asturias, entre otras.
(Novas publicadas onte na Voz de Galicia, na que finalmente se anuncia que un an o mais AGolada salva in extremis as sùas festas patronais de San PEdro e San Pablo. Custa moito entendder a desidia, a falta de organizacion, o desinteres xeral desta vila, xa que ano tras ano resulta moi dificil chegar a comprender, como se fan as cousas, tan mal, depresa, sen organizacion, sen tempo, de mala gana.....O curioso é que temos diante de nos, o maravilloso exemplo de parroquias moito mais pequenas, como VAL DE SANGORZA, e a sua festa da Xuventude, ou Ventosa, por citar duas das mais emblematicas.....¿Que pasa para que a nosa parroquia, a mais grande, o nucleo principal, teña sempre estes problemas.....? Ogalla que o novo Conselleiro da recen nombrada corporacion, sexa quen de poñer fin a tento desproposito.
Xa non somos capaces nin de organizar unhas festas como Dios manda.....
Malo serà¡¡¡¡

(Por certo as fotos corresponden os xogos que organicei pola miña conta ao longo deste anos,case oito para nenos e grandes- Futbol sala, bicicleta, pintura e xogos nos pendellos, teatro, talleres de manualidades, Maratons populares...etc, e que deixei de organizar o ano pasado, porque ninguen mo volveu a pedir)

PORTO DEIXA O BALONMANO LALIN.

2011-06-17T10:54:00.000-07:00

NOTICIA QUE PUBLICOU ONTE A VOZ DE GALICIA.-
Porto militará en la División de Honor Plata al fichar por TeucroBalonmano Directivos del BM Lalín lamentaron que el club pontevedrés no les comunicase su pretensión de incorporar al jugador a su plantilla

Autor:
Javier benito
Localidad:
lalín / la voz
Fecha de publicación:
16/6/2011 -. Mientras el Balonmán Lalín prosigue sus contactos para contratar al entrenador que tome las riendas del equipo de Primera Nacional para la próxima temporada, en un proceso que dilata más de lo esperado, acaban de conocer la marcha de uno de los jugadores de la plantilla. El lateral derecho Porto abandona la disciplina del club tras su fichaje por el SD Teucro de Pontevedra, que milita en la División de Honor Plata.
Una marcha que además ha causado malestar en el seno del BM Lalín ya que nadie del Teucro se puso en contacto con la entidad lalinense para comunicar su intención de «tocar» a Porto. Uno de los directivos y responsable de la sección de Competición, Miguel Pereira Ventoso, resaltó ayer que conocieron la pasada semana la existencia de la oferta al jugador por el propio Porto, con quien hablaron tanto el lunes como el martes, cuando les confirmó que iba a incorporarse al nuevo club.

Ventoso lamentó que nadie de la directiva del Teucro anunciase la pretensión de fichar a Porto, «un xogador de toda a vida do BM Lalín, da canteira». Resaltó que contaban con él para el nuevo proyecto deportivo en Primera Nacional, aunque reconocía que siempre resulta difícil mantener a un jugador cuando recibe una oferta de contrato profesional y salto de categoría, como ha sido en este caso. Criticó la actitud del conjunto teucrista aunque, afirmó, también supone un orgullo para el BM Lalín y su cantera asciendan en su trayectoria como jugadores, deseando lo mejor a Porto.
La marcha de Ventoso resulta importante para el equipo, ya que es difícil contar con jugadores zurdos de nivel. Pero no será la primera vez que el Teucro «roba» balonmanistas al Lalín, ya que en la actualidad tiene a Borja y en su día incorporó a Roberto Álvarez o Mouriño.
La directiva espera ahora cerrar cuanto antes el fichaje del entrenador ya que los jugadores también están a la espera de conocer su nombre y ver cómo se afronta la temporada.

CONSTITUCION NO NOVO CONSISTORIO DE AGOLADA.

2011-06-12T04:20:00.001-07:00

Finalmente onte Sabado dia once de Xuño, foi constituido o novo concello de agolada, trala xura ou promesa dos 11 conselleiros.
Sete do PP.- Ramiro Varela, electo Alcalde por maioria absoluta, trala votacion correspondete (sete votos, todos do pp).
Hectos Martinez, que vai asumir a Tenencia de Alcaldia. Yolanda Ferro, Alberto Vilariño, Juan MAnuel Ramos, CArlos Fernandez, Yolanda VArela.
Polo PSOE. Jose Rivas, Juan Carlos Fuciños, e Berardo Conde, que presidiu a mesa de idade, e foi o encargado de entregar o bastòn de Mando o novo Alcalde. D.Ramiro VArela
E polo BNG, Jose Manuel Ferro.
O slon de pleno quedouse pequeno para acollarf os mais de cen veciños e amigos dos novos concellais, entre eles o ex-alcalde MAnuel Costa, que veu a arropar o seu yenrro na nova lexlislatura.
Sorprendeu que o Secretario, na lectura da situacion financeira do Concello, dera conta do saldo a favor en Caixa, de 115 mil euros, e un patrimonio, ainda que sen actualizar de mais de 14 millons de Euros...Se os datos son os que son, o PSOE, deberia dar agora contas do que se falou durante a campaña electoral, acerca do endebedamento total do Concello, en mais de seiscientos mil euros..e a quebra financeira en dous anos como foi pronosticado. Ainda sen entender moito destas finanazas, nas que xamiais me interesei, algo non concorda, e alguen minte, polo que seria boa cousa que se deran explicacions urxentes.
Finalmente onte Sabado dia once de Xuño, foi constituido o novo concello de agolada, trala xura ou promesa dos 11 conselleiros. Sete do PP.- Ramiro Varela, electo Alcalde por maioria absoluta, trala votacion correspondete (sete votos, todos do pp). Hectos Martinez, que vai asumir a Tenencia de Alcaldia. Yolanda Ferro, Alberto Vilariño, Juan MAnuel Ramos, CArlos Fernandez, Yolanda VArela. Polo PSOE. Jose Rivas, Juan Carlos Fuciños, e Berardo Conde, que presidiu a mesa de idade, e foi o encargado de entregar o bastòn de Mando o novo Alcalde. D.Ramiro VArela E polo BNG, Jose Manuel Ferro. O slon de pleno quedouse pequeno para acollarf os mais de cen veciños e amigos dos novos concellais, entre eles o ex-alcalde MAnuel Costa, que veu a arropar o seu yenrro na nova lexlislatura. Sorprendeu que o Secretario, na lectura da situacion financeira do Concello, dera conta do saldo a favor en Caixa, de 115 mil euros, e un patrimonio, ainda que sen actualizar de mais de 14 millons de Euros...Se os datos son os que son, o PSOE, deberia dar agora contas do que se falou durante a campaña electoral, acerca do endebedamento total do Concello, en mais de seiscientos mil euros..e a quebra financeira en dous anos como foi pronosticado. Ainda sen entender moito destas finanazas, nas que xamiais me interesei, algo non concorda, e alguen minte, polo que seria boa cousa que se deran explicacions urxentes.

RECONSTRUCCION NON REHABILITACION NIN RECUPERACION.

2011-06-11T06:02:00.000-07:00

Xa sei que estoume a meter noutra liorta e que a moita xente non lle vai gustar o que digo, e por soposto vaia por diante, que respeto todalas opinions ao respecto, pero tamen quero que sexa respetada a miña, e o meu dereito a discrepar abertamente, e con honestidade. E mira ti, que tiña feito para min o firme proposito de non volver a falar dos Pendellos, a pesaren de todo.
Lamentablemente non podo, recoñezo que é superior a min, e asumo que moi posiblemente estou equivocado, pero se non o digo revento--
AMIGOS MEUS, rehabilitar.- recuperar poñer en valor un conxunto etnografico, como o do noso recinto Feiral,dos Pendellos non é RECONSTRUIR, e lamentablemente en moitos dos pendellos o que se està a facer é a total reconstruccion. Quitanse elementos tradicionais, madeira e pedra e tella, e son sustituidas polos novos, dende o principio.
Estase a facer de novo, con tecnicas e materiais de agora, e o que é peor con criterios arquitectonicos, e de patrimonio de agora, mesmo cambiando a estructura tanto por dentro como por fora dos casetos e pendellos, e isto xa dende o meu punto de vista Profano, e so como observador, resulta un pecado e unha ofensa ao bo gusto.
E xa non falo so do chan.
E se non, que cada quen saque as suas consclusion...Eu xo deixo as fotos, como testemuña do que hoxe, depsois de moito tempo sen pasar por ali, tive a desgraza de ver, porque non resulta moi edificante, e so porque no Faro, saiu publicado a reseña ao respecto, como queixa dalgunhas persoas. Penso que fundadas.
O tema xa non ten remedio, agora so pedirira a quen corresponda....¡E POSIBLE SALVAR E COBNSERVAR ESTA ESQUINIÑA, que non molesta a ninguen,a e deixala tal e como està, xunto a Capela??. Pedra e madera daquela, mirade que fermosura.......????DEIXO A MI SUPLICA NO AR..o mellor algunha alma sensible recolle a miña suxerencia.

CINES DE BARRIO.

2011-06-09T09:46:00.000-07:00

Os meus recordos mais antigos pérdense na escuridade dun vello cine de barrio, de fachada neoclásica sobrecargada de adornos de escaiola e butacas de madeira cas labras asomando descaradas polas entre telas e costuras que penosamente aguantaban os remaches e chatolas e algún que outro resorte despistado.
Aqueles recordos están tinxidos de aroma a mexos e lixivia “el Herrero”, a de que lava a señora e lava o cabaleiro, que o impregnaba todo, cáscaras de pipas de mirasol salgadas, e gasosa limoada de a dous reais, ou de Miranda de a peseta, segundo os teus recursos do momento.
Os meus primeiros recordos se entrelazan cos nomes grandilocuentes de salóns e teatros reconvertidos a salas de cine; O Plus, o Monumental, o Rex., o Montijo, o Cristal, o Coliseo, ou mesmo o Victoria, etc.. Tantos e tantos xa desaparecidos entre a desidia, a especulación e a miserias dos humanos. Nomes xa gravados para sempre en letras douro no noso pasado colectivo, e que foron desaparecendo un tralo outro da xeografía dos nosos pobos, vilas e cidades sen remedio, tributo ruín a modernidade, o avance dos tempos e a falla de sensibilidade.
Os meus primeiros recordos saben a bicos roubados nas derradeiras fías do patio de butacas de calquera daqueles cines de barrio, que xa non existen salvo nas memorias dos pobos e dalgún trasnoitado nostálxico, coma min.
Bicos de aprender, de explorarse mutuamente e descubrirse, de amores primeiros, de ledicias e desenganos. Bicos de adolescentes, bicos de criadas e soldados.
O meu recordo mais antigo do medo, sentino co Doutor Frankestein e o seu monstro deforme e tenro, unha víctima mais como tantas outras naqueles anos grises de cárceres cheas de inocentes, como a de Carabanchel ou a Modelo.

As miñas primeiras aventuras o foron montado sobre un cabalo, polo Gran Cañon do Colorado, en branco e negro, coa Diligencia do grande Yohn Ford . Películas de indios e vaqueiros, e do Sétimo de Cabalería; heroes sempre.
O recordo mais entrañable asáltame baixo a chuvia e sen paraugas, con Gene Kelly, bailando e cantando felizmente namorado, na película “Cantando bajo la lluvia”.
¿E que lles vou contar daqueles piratas, bucaneiros feroces, cos seus canons por banda vento en popa e a toda vela?. O olor a salitre do mar salgado, salia da pantalla e nos envolvía co da pólvora en cada un dos disparos, salpicándonos coa auga.
Foron historias de bos e malos, nas que sempre triunfaba o ben, e o amor do galán conquistaba a desvalida rapaza. Historias sen sexo, e en bicos de censura por mor da férrea e inquebrantable moral cristián, dunha Igrexa rancia, e un Réxime sempre atento a nosa salvación, que nos consideraba menores de idade; 18 anos, dous rombos, e gravemente perigosa, ata a morte.
Historias de Errol Flyn e compañía, cas que soñar cos mares do Sur, inexistentes nos nosos barios de rúas cuadriculadas, edificacións informes de ladrillos de barro e vasoiras por todas partes, nas voces chamando polo “Sereno”, nas noites fríos do inverno eterno no que durmiamos felices, coma nenos que eramos.
Os meus recordos mais queridos pérdense para sempre diante dunha pantalla de cine de veran, ao aire libre; de a peseta a entrada, coas cadeiras de tesoira e co ambigù a un lado.

Co intermedio obrigado para cambiar o rolo da película, no que se aproveitaba para ir mexar xunto ao muro de parede caleada e chumbeiras, que facía de cerre naqueles cines improvisados, veran tras verán.
¿Quen no recorda con agarimo aquelas tardes de sesión continua, de dous películas?. Eu lles confeso que as veces vía os dous pases e reenganchaba aínda que me custara unha boa reprimenda e o rapapolvo oportuno da miña nai por chegar tarde a casa.
Aqueles cines de barrio enchíanse cada Domingo na sesión de Matinée, da rapaceira mais variopinta e animosa, e cos ollos coma pratos atrapabamos cada un dos planos rodados coa mestría dos deuses de Hollywood, película tras película, despois do noticiario oficial o NODO, co seu xugo e frechas da Falanxe, ao comezo, e aquela musica tan marcial.
E pola tarde acollía con xenerosidade a tódala xente, de clase humilde, traballadores con ansias, aspiracións e soños de burguesía: Mestres, funcionarios de pluma e manguitos nos brazos, viúvas de militares, opositores eternos ao corpo do Estado, empregadas do fogar e asistentas, que polo aquel entón chamabamos “cha-chas”, avós desocupados e os seus netos. E nós, rapaces daqueles días, entre os que me atopo, que empezamos a vivir nas imaxes destas fabricas de soños que foron e nunca mais han volver, os Cines de Barrio.

REIVINDICACION DO DIA DA MUSICA EN AGOLADA...

2011-06-07T09:16:00.001-07:00

Reivindica un día o ano adicado a música galega, redicións de partituras, contratacion de grupos, edicions de libros, e recuperacion da memoria dos nosos compositores e grandes músicos. Penso que ben o merece´.

O catro de xuño (04-06-2011)dende as 12 a 12:30 nas prazas principais de todalas cidades e pobos de Galicia.

¿Qué é o que faremos? CANTAR E TOCAR O HIMNO DE GALICIA

En Pontevedra na praza da Ferrería
En Santiago na praza do Toural
En A Coruña na praza de María Pita
En Ourense Praza Maior
En Vigo no García Barbón
En Ferrol no Jofre
Noutros sitios nas prazas do Concello.

Para que a música teña seu día unha vez o ano.
Para facelo coas institucións ou pola nosa conta.
Porque temos na nosa historia importantes persoaxes, intérpretes e compositores e unha débeda con eles.

NON SEI O QUE PASOU NOUTRAS VILAS DO PAIS, EN AGOLADA, COMO NON IA SER MENOS, OS RAPACES DA BANDA, A CORAL, E OS GAITEIROS DE BICO DA BALOUTA, ESTIVERON PRESENTES, DANDO FE DA SUA ANDAINA...

Grazas a todos, e parebens, porque unha vez mais esta pequena vila deu mostras do seu amor e entrega a musica....Ogalla algùn dia as nosas autorizades lle devolvan todolo que esta vila leva dado a musica.

ENTREGA DOS PREMIOS VOZ-ESCOLA DE XORNALISMO.A DAVID UTRERA

2011-06-06T08:27:00.000-07:00

O pasado Sabado dia 4 foron entregados os premios Voz Natura e Prensa na Escoala, que organiza o longo do curso, A Voz de Galicia, para mestres e alumnos dos colexios e institutos do Pais.
Este Ano David Utrera,do IES LAxeiro, d eLalin, acadou o segundo premio no apartado de Xornalismo, artigos de opinion, tal e como xa din conta noutro post anterior. Velai tedes o acto de entrega baixo un sol abraiante, no marco do parque de Cullerdo, de Acea Dama, cunha asistencia de mais de trinta mil persoas durante todo o dia, dende as once as 19,30 que remataron os actos e festexos.

DAVID. O meu fillo.

2011-05-31T10:10:00.000-07:00

Un alumno del IES Laxeiro logra un premio en Prensa-Escuela de La Voz

Autor:
lalín / la voz
Fecha de publicación:
31/5/2011

El jurado del programa Prensa-Escuela, promovido por La Voz de Galicia, acaba de fallar los premios correspondientes a mejor periodista infantil y juvenil, al mejor blog del año y mejor del mes de mayo, así como el galardón a experiencias didácticas con el periódico en el aula. Entre los premios otorgados se encuentra uno para un alumnos del instituto Laxeiro de Lalín. En concreto se trata de David Martín Utrera Iglesias, de segundo de Bachillerato, que obtuvo el segundo puesto en la categoría de artículo de opinión para alumnos de Bachillerato o Formación Profesional. El primero fue para Sara Vila Comesaña, de segundo de Bachillerato del IES do Castro de Vigo.

El estudiante lalinense recibirá como premio un MP5 de ocho gigas. El acto de entrega tendrá lugar, junto con el resto de galardones, el próximo sábado, día 4 de junio, en la fiesta de fin de curso organizada por la Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre en el parque de Acea de Ama, en Culleredo. Será en la fiesta en la que también se otorgarán los galardones de la última edición de los premios del programa Voz Natura, que coordina desde hace años la propia fundación.

PRIMEIRO ENCONTRO DA FASE DE ASCENSO A 1º REXIONAL.

2011-05-29T14:27:00.000-07:00

Hoxe Domingo tocou sufrir no primeiro choque entre Agolada e Bertamirans, na fase de ascenso a primeira Rexional. O desenlace quedou aprazado para o vindeiro Domingo, en Bertamirans, xa que o dous a dous, deixa as espadas en Alto.
A verdade e que o encuentro non foi nada bo. Agolada saleu moi acelerado, con un futbol directo de balons ao area que facilitaba a defensa do equipo rival, e sen crear nin unha soa xogada de perigro, ata que na primeira chegado dos visitantes, un tiro dende fora da area, nun balon extraviado, deu o gol os de Ames.
A partir de ahi, Os rapaces de Pablo, puxeron cerco a porteria contraria, ata converter ao gardamaias no mellor xogador do partido, con catro o cinco paradas seguidas que xa cantaba gol nas mui nutridas gradas do campo AGoladense; Onde por certo a musica a puxeron os rapaces da Banda, con percusion, bombo e maracas, e a cor, as camisetas de animo os xogadores locales, co lema..Fas ede Ascenso a primeira rexional. Animo Agolada.
O desenlace foi digno dun film de ALfred Hitcoh, xa que na derradeira xogado do partido, Alberto "chino ", fai un sombreiro no medio do campo o delanteiro rival, controla o balòn, dase media volta, e sen pensar solta u chut, de bolea que despois de coller bastante auga das nubes, polo que subeu, caeu sobre a espalda da porteria dos de Bertamirans, entrando tras botar na raia de meta, e golpear no longueiro.....Increible gol que a lo menos fai xustiza, porque os nosos non mereceron perder este partido, e se algun dos rapaces estiveran un chisco mais atinados, o resultado a esta hora ia ser outro moi diferente.
Ata seis ocasions claras de gol estragaron os nosos. Bertamirans rematou duas veces, e atoparon un excesivo premio. Pero ollo porque é moi bo equipo, que xoga con fundamento e move a pelota de banda a banda, con extratexia e definicion, cousa que hoxe faltou nos nosos.
Sorte na volta.¡¡

CANDO EU ERA NENO.....

2011-05-26T10:16:00.000-07:00

Dende sempre creo e defendo as utopías, os soños imposibles, os mais inalcanzables desexos por absurdos que parezan.
Creo na xente, e penso que a inmensa maioría das persoas, son boas, honestas, sinceras e traballadoras.
Creo na historia, nas tradicións, e costumes dos pobos, na forma de sermos e comportarmos como colectivo, cunha lingua propia, unha cultura ancestral e un modo de vida cada vez menos singular, mais global, uniforme, e polo tanto carente de personalidade diferenciadora e atractivo os meus ollos, como ata agora foi sempre.
Creo firmemente na liberdade, tanto de expresión, como de manifestación, opinión, relixión, ideoloxías ou sectarismos que sexan capaces de respectar os discrepantes, polo que condeno abertamente os intransixentes, intolerantes, e salvadores da patria.
Aborrezo calquera forma de dictadura e represión; tanto material, como a que è peor a de conciencia, que nos obriga a calar, por medo.
Sempre crin nun mundo mellor, un lugar mais pacifico e fermoso para deixar como herdanza os meus fillos, en liberdade.
Creo no amor, confío na xente e sinto que ninguén busca facer dano o veciño, polo pracer de facelo.
Defendo a familia e a amizade, como medio de realización das nosas inquedanzas, esperanzas , realidades e futuros, e añoro aqueles anos nos que os avós, pais, e fillos convivían e intercambiaban as súas experiencias sobre a vida, enriquecéndose como seres humanos.
Creo que non hai nada mellor que un bo libro, unha boa melodía, un bo conto ou historia narrada e escoitada o redor do lume da lareira nunha noite escura de xeada.
Creo nas conversas dos vellos mentres botan unha partida de cartas ou dominó, no bar.
Creo na vida, e abomino da morte. Creo que non existe ningún tipo de morte que sexa digna, mais ben e miserable e indigna
Creo que vivir è un intervalo moi corto, entre o no ser e o desaparecer.
Creo que non é certo que os homes non poidan chorar, mellor nos iría se puidéramos expresar os nosos sentimentos con naturalidade: Tocar, bicar, abrazar, rir ou chorar.
Creo que cando un é neno o tempo pasa moi amodo, e demasiado á presa cando xa non temos modo de atrasalo, por moito que se quera.
Creo nos olores e aromas, nas flores, nas augas salgados dos mares, no branco da Lúa, e a sinxela pureza dos copos de neve mentres no inverno cobren os prados.
Cando Eu era neno, non cría que un día deixaría de selo, e que xa nunca mais ía volver a ter fantasías e soños de corazón limpo, capacidade de asombro, e a ledicia polo novo día. Hoxe sei o equivocado que estaba.
Quería crecer e ser maior rapidamente, para poder facer tantos cousas como entón pensaba, e agora; o que Eu daría por recobrar o tempo perdido e estragado inutilmente.
Agora gustaríame ter outra oportunidade e volver a ser aquel rapaz que esquecín e traizoei fai moito tempo.
Pois si, digo e declaro que creo na palabra. Sigo a crer na linguaxe dos ollos. Creo e desfruto do silencio, e gustaría abrir o baúl onde gardo entre teas arañeiras o tempo, os atardeceres vermellos de outonos en folla seca e frío do norte; as vellas fotos en branco e negro; os contos de vellas,e as cores do ceo.
E por riba de todo creo no meu pasado de neno e no meu futuro de cego.

(Artigo de Ao pé do Farelo, publicado por xentileza dos amigos da redaccion Local de Lalin, do FARO DE VIGO, o pasado Domingo dia 22)-

POIS EU ESTOU A CONTINUAR......EN GALEGO.

2011-05-16T09:45:00.000-07:00

POIS EU EN GALEGO……

Veño de participar na xuntanza, algúns din “manifestación”, a prol da nosa lingua materna, e so atopo unha palabra para definir tódalas sensacións e vivencias tan intensamente sentidas nesta fermosísima maña Compostelán; Abraiado.

Medio milleiro de entidades de moi diversas tendencias e cores políticos respaldaron a convocatoria que fixo a plataforma pola defensa do Galego, e a verdade e que superou a lo menos a participación mais optimista esperada.

Agora virá a guerra de cifras, para uns; cincoenta mil persoas, para outros case cen mil....

A única realidade que espero serva para que mais dun político de poucas luces, reflexione e mediten profundamente sobre o conflito absurdo onde eles mesmos pola súa prepotencia, e falta de sensibilidade social, andan metidos.

A resposta de xente do pobo, a pantomima esperpéntica da xa famosa enquisa, que pasará os anais da estupidez humana como símbolo do que non debe facer nunca unha goberno, nada mais tomar posesión, e ó proxecto de reformo contra todos, o primeiro contra o que vai é contra o sentido común, do decreto sobre a normalización e uso do noso idioma, foi hoxe contundente.

Saberán recoñecer o seu erro, ou polo contrario seguiran contra vento e marea adiante, contra todo e todos......Verémolo, sen dúbida.

Entre tanto: EU EN GALEGO.

-Artigo que publiquei no Faro, hai xa case un ano,m ou mais,.....As mesmas razons daquel enton estàn a movilizar a xente deste Pais noso, sen desmaio- Maña dia Das LEtras Galegas, dia instituxcional en defensa da nosa lingua, os xornais han de publicar paxinas, en Galego, e rios de tinta sobre o tema, volveran a aparecer a favor ou en contra, xa se sabe. Pero nos os caladiños, a xente coma min, temos a obriga de seguir pelexando polo que queremos deixar os nosos fillos, o unico que xa nos queda do noso,...O patrimonio, a cultura, a forma de vida, a LINGUA....

EN CAMPAÑA.......

2011-05-14T09:02:00.000-07:00

AO PE DO FARELO
EN CAMPAÑA.

Pois nada amigos, xa estamos outra vez metidos nunha desas campañas electorais que cando rematan che queda unha sensación rara de mal corpo, como se estivera un saíndo dunha gripe non ben curada.
Xa temos de novo as bandeirolas, os carteis coas fotos dos candidatos cun sorriso de plastilina, os muros empapelados, e as paredes cheas de pintadas e garabatos, aínda mais do que as padecemos a diario.
¿Eu?; pois ¿que queren que lles diga?. A min particularmente toda esta parafernalia paréceme deprimente.
Imos ver, non é que Eu non crea ou mesmo defenda a Democracia como o mellor dos sistemas políticos posibles. Evidentemente me repugnan as ditaduras, e os sistemas totalitarios, o teño claro con eles.Non , dende logo, o que pasa é que Eu sempre crin na “Democracia, como dúas palabras en unha. Demos-Pobo, e Cracia-goberno”.
Sistema político polo que na Polis, a cidade Grega, no 15oo antes de Cristo, tomaban as súas decisións en asemblea, e baixo o asesoramento e dirección do Senado, no que se achegaban as persoas de mais idade, e por conseguinte, presumíase que con mais experiencia e sabedoría.
¿A que lles sona isto?. O mesmo que agora; ¿ Non si? . Tempos nos que apartamos os vellos porque molestan, e alá vai para o asilo.
Para min iso è o autenticamente valido da democracia, non isto que temos montado nas sociedades mais ou menos civilizadas, nas que os nosos amigos políticos pasan olimpicamente de nos, e so buscan o seu propio beneficio, como meta, como fin económico, ou ansia de poder, segundo as motivacións persoais de cada quen.
Hoxe en día os políticos chegan os partidos :A servirse de, non a servir a.....
Despois claro, as consecuencias as pagamos todos nos, corrupción, malversación, ineptitude, incapacidade, amíguesmo. Mesmo nalgúns casos os postos pasan de pais a fillos, como se foran vitalicios. Vamos como nas monarquías, o cargo e hereditario.
Isto é perverter o sistema, quéirase ou non, e o único que produce e desencanto, cansazo e abulia na xente, que acaba dándolles as costas e pasando olimpicamente dos plebiscitos, velaí o porqué do continuo aumento dos índices de abstencións, en cada unha das pasadas eleccións.
A min paréceme que seria un san exercicio de democracia limitar os mandatos, e a militancia, como Conselleiro, Deputado, Senador, Alcalde ou o que sexa como moito a oito anos, despois, amiguiño para casa, e deixa sitio a alguén que chegue con novas ideas, con mais pulos, aire fresco e gañas de traballar.
Agora, xa o sabemos todos temos casos nos que as Alcaldías, parecen feudos, cotos pechados, cortijos particulares, vitalicios e sempiternos. E fago o que me peta, porque non teño que render contas a ninguén.
O mais curioso desto e ler as promesas, ou compromisos electorais, polo que cada partido presenta o seu Candidato, a min sempre me xurde a mesma dubida, cando vexo as dos que están no poder; caramba ¿E porque non o fixeron xa, se tan boa cousa é?...
E nas dos opositores; En vez de criticar, porque non aportan construtivamente novas ideas, e din o que eles farían, para mellorar aquelo que critican.
Pero claro iso como din un bo amigo meu da aldea, e pedirlle Peras os Olmos.
O que non pode ser, non pode ser, e ademais e imposible.
Angel Utrera

-Publicado no FAro de Vigo, o 14/05/2011.

EL AMARGO OLOR DE LOS SUEÑOS.....

2011-05-12T12:21:00.000-07:00

Aquel instante olia a humedad amarga.
Los arboles lejanos surgian de la nada fantasmagoricos, grandes y sombrios, arrullando mis pensamientos con la dulce sinfonia de las hojas que rendian tributo al Otoño
A cada paso, me detenia indeciso dejando mi mirada perderse en la negra hojarasca mientras sentia que mis pulmones se vaciaban del olor de la venganza putrefacta, asfalto corrupto de calles indecentes, donde moraba mi hastio.
Que insipido me resultaba vivir.....
Lentamente, sin ser consciente de ello, me fuì hundiendo en el lodazal barriento de mi Yo; borracho inconsistente.
Cuanto màs solo y huraño, màs extraño me sentia conmigo mismo.
Cuando mas aislado, insolidario y silencioso, màs sentia que me atrapaban las garras de la muerte, y mas dificil me resultaba escapar de su empelagosa compañia.
Sin darme cuenta levantaba una muralla entre Yo y el resto. Y me fuì volviendo hacia mi mismo, como un caracol que se encierra en el interior de su fragil coraza, creyendose a salvo de todo.
Asi aprendì a estàr solo, y en los sueños y fantasias que fuì viviendo encontrè el bàlsamo necesario para curar las heridas de mis frustraciones y desengaño......

FESTA DO SOCIO.- AMIGOS DA BANDA DE MUSICA DE AGOLADA.

2011-05-09T12:55:00.001-07:00

AGOLADA 2011-05-08
FESTA DO SOCIO E AMIGOS DA BANDA DE MUSICA

Pois si amigos, “Pasou o día e pasou a Romaría”. Ou como cantaba a nosa Luz Casal;

Pobre de mi
Pobre de mi
Se acabaron las fiestas
Y no se a donde ir……

O día amañeceu metido en nubes negras, rúas molladas, vento do norte e serias ameazas de estragalo todo, aínda mais despois da noite pasada, na que caeron chuzos de punta.
Menos mal que todo quedou nun amago, e un pequeno retraso no disfrute do concerto con que nos agasallaron os nosos músicos, e no recordo e moi presente, o noso carón sempre a sombra agarimosa de AMADEO PORTO, que nos arrebatou a morte cruel, e para quen foi adicado especialmente as notas dos rapaces.
Despois baixo a carpa, o xantar, mentres proxectabamos unha tras outra as mais de mil fotos, seleccionadas das diferentes actuacións nestes derradeiros cinco anos da Banda.. .....O Polbo a feira, a Carne o caldeiro, postes, xeados, cafés, copas, agasallos de recordo, sorteo das cousas que quedaran do Nadal ...e musica.
Moita, moita, moitisima boa musica, que puxeron os da comparsa, e que conseguiron sacar a xente das bancas, e botarse unhas voltas cos pasodobres e os bailes.
Mesmo o Sr. Alcalde, acabou por animarse e ala foise a bailar como un mais.
E de remate, co Karaoque ....a repanocha. Magoa que tivemos que recoller, para que os da carpa remataran o seu traballo, porque se non aínda estamos alí cantando, como tolos...
E nada, ata o ano, esperamos que o pasarades ben, e como dixen ao darvos a benvida, Non esquecervos que esta :-
E a vosa festa, a festa da musica, dos músicos e dos amigos da musica, de forma e maneira que o principal e pasalo en confraternidade, irmandade e boa compaña. Desculpade o que non estea ben- e a miña culpa, e felicitar os rapaces por todo o traballo que fixeron, porque o fan con corazón, e desinteresadamente para todos vos, e de verdade que non é nada doado sacar adiante todo este bandullo .......
Grazas a todos, e ata o Ano.

Angel Utrera
Presidente, da Asoc. Amigos da Banda
De Musica de Agolada.

A BANDA DE AGOLADA- NA VOZ DE GALICIA.

2011-05-06T11:33:00.000-07:00

06 de mayo del 2011
Actualizado 4:46H
La Voz,

Autor:
Amelia Ferreiroa
Localidad:
lalín / la voz
Fecha de publicación:
6/5/2011 -
Ramil, Órrea e Gurgueiro acolleron os Concertos de Primavera da Banda de Agolada, que pechará este ciclo de actuacións este domingo no casco urbán coincidindo coa celebración da Festa do Socio. «Agolada conta con vintedúas parroquias polo que aínda quedan algunhas por visitar dentro deste ciclo. Levamos cinco anos celebrando este programa -os dous últimos sendo eu presidente- e podemos comprobar sempre a devoción que existe no rural pola banda», segundo explica Ángel Utrera. A directiva da formación pretende continuar con esta iniciativa de cara á próxima primavera, «e unha vez estén visitas todas as aldeas, volta a empezar. É un programa fantástico, moi aplaudido e a xente agradece moito a visita da banda á aldea. Para os maiores, sobre todo, é unha satisfacción que estén os rapaces da banda tocando no seu pobo tendo en conta que para eles é, moitas veces, complicado desprazarse ata o casco urbán para poder escoitalos».
E como remate ao ciclo de concertos primaverais, o deste domingo a partires das 13 horas. Media hora antes haberá pasarrúas polas rúas agolenses e, de seguido, comida de confraternidade «á que está confirmada a asistencia dunhas 250 persoas. Levamos cinco anos facendo está festa e penso que tamén hai que mantela para socios e amigos, non só de Agolada senón doutros sitios». Unha xuntanza na que o presidente da banda proxectará algunhas das centos de fotografías que atesoura da formación. «A proxección do domingo será dos últimos cinco anos da banda, pero certo é que a foto máis vella que teño data do 1934 e é da banda de Brántega. Na actualidade conto con máis dun milleiro de instantáneas». Fotografías que foron chegando ao seu poder «polo boca a boca. Estou convencido de que hai máis material e tentarei facerme con el. Cando sei de alguén que pode ter unha foto interesante alá vou, escanéoa e devolvóa que é unha reliquia».
Á banda quédalle agora por diante todo un verán de concertos en festas: as patronais de Agolada e a Festa dos Pendellos, en agosto. Pendente teñen un desprazamento a Luarca e máis adiante a posible participación no Certame de Galicia de Bandas, que se podería celebrar en novembro.
NOTICIA A Banda de Agolada en fotos dende o ano 1934
O presidente da entidade aproveitará a celebración da Festa do Socio para proxectar fotografías da formación.

(Entrevista que me fixo onte na radio Onda CEro, Amelia Ferreiroa, co Gallo da Festa do Socio, o vindeiro Domingo dia 8)

UNHA HISTORIA DE AMOR

2011-05-05T12:22:00.001-07:00

Se dice que las fotos de dos pájaros han sido tomadas en la República de Ucrania,
donde el pájaro trata desesperadamente de salvar a su compañera...
Millones de personas se emocionaros al ver estas preciosas fotos en Europa, en América, en todo el mundo...
Se dice que el fotógrafo cedió estas fotos por un precio módico a un periódico famoso de Francia,
y todas las copias del periódico fueron vendidas el día en que se publicaron

Ela ou el, tanto ten està herida, e non pode izar o vo.
EL AMOR NO SE TRATA DE ENCONTRAR A ALGUIEN CON QUIEN VIVIR

O outro paxaro traelle comida, e intenta desesperadamente que se levante.
SINO DE ENCONTRAR A ALGUIEN CON QUIEN NO SE PUEDE DEJAR DE VIVIR

¿Conoces la relación entre tus dos ojos?
Ellos parpadean juntos, se mueven juntos, lloran juntos, ven las cosas juntos y duermen juntos. Aunque nunca, puedan verse el uno al otro... la amistad debe ser exactamente así!
Es posible que no te vea por meses, ni hable contigo,tienes que saber que no necesito verte para sentir que estas junto a mi.
Enviar este a todos tus mejores amigos. Lo mismo que a mí, si soy uno de ellos. Ve cuántos recibirás de vuelta.

Finalmente desesperado, tendrà que asumir la realidad, y se marcharà dejandola sobre el asfalto.....

As veces a realidade que nos rodea nos da autenticas leccions de vida...

FESTA DO SOCIO.- AMIGOS DA BANDA DE MUSICA DE AGOLADA.

2011-05-03T11:41:00.000-07:00

Domingo, 08 de mayo · 1:30 - 4:30
Lugar
AGOLADA-PONTEVEDRA
Creado por
Banda De Musica De Agolada.
Más información
Amigos o vindeiro Domingo dia oito de Maio, temos o remate dos concertos de Primavera deste ano, e o xantar a continuacion, como a Festa dos Socios e Amigos da Banda. Quedades todos convidados, haberà carpa, comida, musica, e esperamos que bo tempo.....

* Compartir:
* PublicaciónPublicación
* Enlace Enlace
* FotoFoto
* VídeoVídeo
*

Escribe algo....

*
*

*
Jose Ramón Porto Miguélez
Se non pasa nada raro,estarei na festa.
A ver se veñen os "revolucionarios" da anterior asamblea.
Animo xente da banda.
25 de abril a las 20:08 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Carmen Souto Alvarez
claro que vamos, como todos los años desde que vivo en Agolada, como estan lo de las entradas???????
22 de abril a las 16:25 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
A Oliva Arean Insua le gusta esto.
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Maria Luisa Penas
Ojalá pudiese pero estoy en argentina (Buenos Aires)
20 de abril a las 21:50 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Niurka Mir Fernández
Por suposto que asistirei !!!..
20 de abril a las 19:27 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Monica Rodriguez Beloso
El jefe de mi marido cumple 80 años y le hacen un homenaje ......y tenemos que ir.
[;-(]
20 de abril a las 14:33 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Maria Eugenia Vilariño Otero
Graciñas, se podo acercareime. bicos.
20 de abril a las 13:26 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Mónica Negro García
si que vou, gracias pola invitación .
20 de abril a las 12:51 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Jose Iglesias Fernandez
Pois si non hai novedade, alí estarei, estas festas gustanme a min. Na da Banda de Moimenta, na Ponte Vilariño por eso de que son socio, vou todolos os anos.
Un saúdo
20 de abril a las 11:39 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Rosana Pazos
Gracias por la invitación, voy a intentar ir. La verdad es que hace mucho que no voy por Agolada y me apetece un montón, tengo muy buenos recuerdos. Bsos
20 de abril a las 2:46 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
María Barcala
Grazas polo convite, mais non vai poder ser desta xeira. ¡Feliz día para os asistentes!
20 de abril a las 0:57 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Carmen Ansedes Lopez
Como todos os anos, o ano pasado fixo unha calor endemoniada. -eu acordome que tive que ambiar de roupa, e me deron unha camiseta da banda...xenial.
19 de abril a las 23:14 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Marcos López Rúa
Joder!!! coincídeme ben...
19 de abril a las 22:51 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Marcos Fernandez Varela
Este ano non pode ser, volvo o dia 13. Pronto nos veremos. Pasadeo ben!!!
19 de abril a las 22:27 · Me gustaYa no me gusta ·
o
o
o
o
Escribe un comentario...
Pulsa la tecla de mayúsculas y Enter para comenzar una nueva línea.
*
Maria Crespo Varela
Me enteré esta mañana por Paula, me da muchisima rabia no poder ir, porque he ido los ultimos tres años y siempre me lo pase genial, pero es que tenemos el ultimo partido de liga en A Estrada....PASADLO BIEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
19 de abril a las 21:07 · Me gustaYa no me gusta ·

(Evento creado en Facebook, na paxina da Banda, co gallo da vindeira FEsta do Socio o Domingo dia oito d eMAio, en Agolada.)

FEIRAS E AMBULANTES.

2011-04-26T11:10:00.000-07:00

As batas escuras, os bastóns, as boinas, e apertas de mans, son case que xa imaxes do pasado, cada día mais difíciles de ver.
Cada ano son menos os lugares nos que se celebran Feiras e os tratos de gando teñan puxanza.

Escena de Feira. Foto de Tom Van Vilet.

Aquelas Feiras, como as de Parga, Lancara ou Monterroso en Lugo, ou a de Moeche na Coruña, as de Xinzo ou Carballiño en Ourense, e as de Dozón, na Goucha, Silleda, A Estrada e como non a D’Agolada, xa son historia.
Aínda que non existe ningún rexistro oficial, o Mentireiro verdadeiro, ou mesmo o calendario Zaragozano, recolle que dous de cada tres concellos Galegos, acollen unha feira, unha ou dúas veces o mes, dende tempos inmemoriais.
Mais ou menos poderiamos falar dunhas catrocentas feiras, de mais ou menos importancia, mercádelos, o mercados, por toda Galicia., cada mes.
Cada vez menos, e cada vesen sitios mais reducidos aínda mantense feira de gando, aínda que esta estase a concentrar en recintos, e feiras especificas, como as de Santiago ou Silleda, tipo lonxa. Cun control sanitario e veterinario mais especifico por parte da Xunta de Galicia.
No obstante aínda hoxe se resisten a ser historia no menos de sesenta concellos galegos, nos que a actividade gandeira sobrevive, nos mercados tradicionais, con transaccións, si ben cada vez menores en cuantía e volumes, en equinos, vacúns, e cabalos, importante actividade comercial, que estase a perder e que xeneraba cuantiosos beneficios o cabo do ano, a tratantes e gandeiros, ou labregos do noso Pais.

A realidade é que o abandono do rural, a despoboación, e desaparición da gandería e agricultura tradicional, estanse a sentir sobre esta actividade comercial.

Outra escena de Feira, en Agolada.Anos sesenta.

Hoxe en día, as Feiras, como tal, están a sufrir un importante cambio, substituíndose o mercádeo tradicional, dos productos naturais, e típicos da terra: A Mel, as verduras, os polos e galiñas, os queixos, etc. Como productos alimenticios mais representativos do Pais. As ferrallas, e coitelería, de aperos e instrumentais propios e necesarios para as actividades do agro, polos postos de ambulantes e vendedores de roupa, as mais das veces nas mans de mercadores alleos da terra, que van de feira en feira, segundo o calendario, cos seus postos de quita e pon, en armaduras de ferro e plástico, de todo a cen, postos de baratillo nos que atopar dende unhas bragas de señora, a un molde para facer un flan.

ais re

Pódese calcular aproximadamente en uns catro mil os ambulantes con permiso da xunta para realizar esta actividade comercial por toda Galicia.
Auténticos nómades de hoxe en día, de pobo en pobo, de vila en vila, cos bartulos a costas.

E quizais como vestixios do que foron as feiras tradicionais, so queden as polbeiras, e é que unha feira sen polbo non é nada, e de entre todas as do Carballiño, con mais dun século de historia as súas costas
As polbeiras, de a seis euros a ración, con pan e viño dez, e o xantar alí mesmo nas mesas e bancas de madeira, o cheiro do polbo no caldeiro de cobre, e co lume de butano, substituto moderno do que antes fora a leña de carballo, para cocer o polbo.
Ambulantes e polbeiros, aínda hoxe manteñen vivas esta tradición das nosas Feiras, familias enteiras de feirantes, que teñen neste medio de vida o seu caudal de ingresos e traballo fixo e que pagan de media unhas taxas de entre 300 a mil euros anuais, por un posto de mais ou menos seis metros de expositor.

CERTAMEN ZONAL DE BANDAS DE MUSICA EN LALIN.

2011-04-17T09:09:00.000-07:00

Melodías clásicas en el Lalín Arena
Las bandas de Lalín, Vilatuxe, Muimenta, Agolada, A Bandeira y Ponteledesma actúan en el festival provincial

El multiusos Lalín Arena se llenó ayer de decenas de músicos de la comarca, que participaron en el I Festival Zonal de Bandas de Música Deputación de Pontevedra. El habitual alboroto de estos recintos se aparcó ayer para que el silencio permitiese escuchar la interpretación de las agrupaciones de Lalín, Vilatuxe, Muimenta, Agolada, A Bandeira y Ponteledesma. El evento no tuvo un formato propio de concurso, aunque el organismo provincial sí destinó 8.900 euros a las seis formaciones como gratificación por participar en este espectáculo musical conjunto.

ALFONSO LOÑO - LALÍN La pista del multiusos Lalín Arena se transformó ayer en una gran platea a la que se subieron decenas de músicos para ofrecer un amplio concierto para amenizar una tarde primaveral, en la que, desde hace semanas, proliferan este tipo de actuaciones en la comarca. El complejo dezano albergó la primera edición del festival zonal de bandas de música Deputación de Pontevedra, en el que intervinieron las formaciones clásicas de Lalín, Vilatuxe, Muimenta, Agolada, A Bandeira y Ponteledesma.
El espectáculo está pensado como un recital conjunto y no como un concurso en el que las agrupaciones compiten por un premio. No obstante el organismo provincial destinó 8.900 euros para las bandas participantes, en función de su categoría. Las de la sección primera (Lalín y A Bandeira) recibirán 1.800 euros cada una; las de la sección segunda ( Agolada, Muimenta y Ponteledesma), 1.500; y la única de la tercera, Vilatuxe, que ingresará 1.200.
El concurrido espectáculo musical, comenzó a las 17 horas y el organismo provincial estuvo representado por su diputado responsable de Cultura, José Juan Durán. La Nova Banda de Música de Vilatuxe abrió el recital y, dirigida por Víctor Manuel Vilariño, ofreció un programa con las obras Fantasía Rianxeira; de Xosé Carlos Seráns y The Divine comedy: III The Ascension, de Robert W. Smith. Ya en la sección segunda tocó la formación agoladense, con el batuta Nilo García Armas y el programa Airiños Aires, de Gustavo Freire y El príncipe Igor, de Borodín. A noite do santo Cristo, autoría de Higinio Cambeses y Entre Flores, de José Pacheco, fue el repertorio que ofreció la formación de Moimenta con Alberto Iglesias en la dirección. La última banda de esta sección en intervenir fue la Unión Musical de Ponteledesma, que dirige Roberto Hermida Rey. En este caso los músicos cruceños eligieron la Rapsodia galega número 1, de Enrique García y El Bateo, de Federico Chueca para su programa.
Para la última parte del festival se reservaron las formaciones con 61 o más músicos. En este caso la Banda de Lalín ofreció, con Bram Sniekers en la batuta, las composiciones Fantasía en do, de David Fiuza, y Rebroll, de Salvador Brotóns. Y la Recreativa e Cultural de Bandeira puso el colofón con Estrasantico, de Simón Couceiro y la Obertura 1812, de Tchaikowsky.
Al finalizar el recital, las bandas participantes recibieron un diploma que acredita su intervención en este espectáculo.

EL YO AUSENTE.

2011-04-15T13:19:00.001-07:00

De pronto uno se aleja
Se sumerge ,se envuelve como en una capa
en este halo de nostalgia maldita
y se adormece.
De pronto una se pierde
entre la niebla del mañana
y solo es tiempo malgastado
entre visillos
como espiando lo que no ha sido real
tan solo un deseo, un anhelo, un sueño
lo que no se ha vivido,
por lo que nadie ha llorado.
De pronto uno se adentra
entre las palabras y como borracho empedernido
repite abiertamente un sinsentido infinito
en un laberinto atrapado;
Hoy, ayer, mañana, futuro, pasado muerte.
De pronto uno se da cuenta que no es uno
y al mirarse en el espejo de la pared colgado
no se reconoce
porque no quiere aceptar que solo existe
el desengaño, la renuncia la mala suerte,
la mas absoluta soledad
del Yo contra el Yo ausente.

CERTAMEN ZONAL DE BANDAS DE MUSICA EN LALIN.

2011-04-15T05:21:00.000-07:00

Festival zonal de Bandas el sábado en Lalín
Autor:
Lalín / La Voz
Fecha de publicación:
13/4/2011 - + Enviar Imprimir Volver Valoración de la noticia 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , (0 votos) Envíando datos... Espere, por favor. Gracias. El próximo sábado, a partir de las cinco de la tarde, se celebra en el Lalín Arena el primer festival zonal de Bandas de Música organizado por la Deputación de Pontevedra. De la zona de la comarca de Deza participan en el certamen un total de seis agrupaciones musicales.
Dentro de la sección tercera participará la Nova Banda de Vilatuxe que bajo la batuta de su nuevo director, Víctor Manuel Vilariño Salgado interpretará los temas: «Fantasía rianxeira» de Xosé Carlos Seráns y «The Divine Comedy» de Robert W. Smith.
Dentro de la sección segunda actuarán la Banda de Música Municipal de Agolada, la Banda de Música Popular de Muimenta y la Unión Musical de Ponteledesma. La banda de Agolada, bajo la dirección de Nilo Jesús García Armas, tocará dos piezas. Las elegidas para el certamen fueron «Airiños Aires» de Gustavo Freire y «El Príncipe Igor (Danzas Guerreras)» de A. Borodín.
La de Ponteledesma tocará «Rapsodia galega número 1» de Enrique García Rey y «El Bateo» de Federico Chueca bajo la batuta del director de la formación, Roberto Hermida Rey.
La Banda de Muimenta interpretará dirigida por Alberto Iglesias Paz «A noite do Santo Cristo» de Higinio Cambeses y «Entre flores» de José F. Pacheco.
Por último dentro de la sección primera tocará la Banda de Lalín, bajo la dirección de Bram Sniekers, que interpretará «Fantasía en DO» de David Fiuza y «Rebroli» de Salvador Brotóns.
Dentro de esta misma sección concursará también la Banda de Música Recreativa e Cultural de Bandeira que tocará dos temas, dirigida por Miguel Rodríguez Barrio.
Las dos elegidas fueron «Estrasántico» de Simón Couceiro y «Obertura 1812» de Tchaikowsky.

O BALNEARIO DE PONTE VILARIÑO.-AGOLADA. (ARTIGO NO FARO DE VIGO DO DIA 10 DE ABRIL. POR SALOME SOUTELO)

2011-04-11T13:00:00.000-07:00

Un balneario que brota del olvido
El manantial termal de Caldelas de Vilariño sigue activo 30 años después de su cierre

El balneario se ubica en una finca privada próxima al área recreativa. //
Las propiedades de las aguas del río Deza son muy conocidas gracias al balneario de Baños da Brea, en Merza. Sus propiedades curativas son idóneas para el reúma, afecciones de la piel o el estrés. Estas bondades también las comparte el caudal del río Arnego a su paso por Vilariño. Por ello, a mediados del siglo pasado Antonio Vilariño, que vive en la localidad, construyó unas salas de baños que ya había empezado a pergeñar su padre, Campio. A ellas acudían vecinos del entorno y hasta de la ciudad de Lugo. Con la jubilación del dueño, el local entró en decadencia.

SALOMÉ SOUTELO - AGOLADA Las aguas sulfurosas de Caldelas de Vilariño, en la parroquia agoladense del mismo nombre, brotan de una fuente ornada con una cabeza de león y enmarcada en un vallado de hierro y piedra que todavía dan una idea del esplendor que tuvo este balneario abierto a mediados del siglo pasado y que cerró sus puertas hace unos 30 años. Las cualidades del manantial fueron descubiertas a comienzos del siglo XX por Campio Vilariño en una finca de la familia en la que años después su hijo Antonio levantaría el balneario. Como solo disponía de habitaciones para tomar los baños –con calefacción gracias a un horno de leña– los visitantes de Caldelas se hospedaban en los hostales y fondas del lugar, lo que repercutió, y mucho, en la economía de Agolada. Al balneario venían hasta vecinos de Lugo, que además de un entorno envidiable donde relajar cuerpo y mente también tenían una capilla dedicada a Santa Lucía, de la que hoy no queda ningún rastro.
Con la jubilación de Antonio y de su esposa, el balneario cerró sus puertas pero de una forma simbólica, puesto que las instalaciones siguieron por muchos años a disposición de los vecinos que quisiesen coger agua de la fuente. De hecho, las llaves del recinto se custodiaron durante muchos años en el merendero cercano. A día de hoy, muy poco queda ya del mobiliario de la docena de habitaciones con que llegaron a contar las termas. Sus puertas se mantuvieron abiertas a los vecinos pero también a los ladrones, que se llevaron casi todas las bañeras así como los inodoros y lavabos. Permanecen luchando contra el paso del tiempo los azulejos en las paredes y algún que otro marco de las ventanas, cuyos cristales se perdieron con el paso de los años.
Empresa madrileña
La familia propietaria vive muy cerca del lugar y descarta su reapertura debido a la enorme inversión que se necesita no solo para reacondicionar las salas de baño, sino también para dotarlo de habitaciones y otros servicios de ocio. No obstante, Caldelas de Vilariño despertó hace cinco años la curiosidad de una firma madrileña responsable de algunos hoteles de la Ribeira Sacra. El propio alcalde, Ramiro Varela, ejerció de enlace entre los dueños y la empresa, aunque finalmente el balneario no cambió de manos. No cabe duda de que su remodelación supondría un empujón para la economía de la comarca, dado que el balneario Baños da Brea, es el único que explota en Deza las cualidades de las aguas.
No es la única joya en contacto con la naturaleza que vivió tiempos mejores. En el vecino concello de Antas de Ulla el balneario de Frádelas también en una finca privada y abandonado a su suerte desde hace años. Mejores tiempos, y con diferencia, corren para el balneario de Baños da Brea, en Merza, y el de Pambre, en el municipio de Palas de Rei.

-(Moi bo artigo de Salome, no FAro de Vigo, do Domingo Dez de Abril, para conservar.As fotos son miñas, da miñas serie AGOLADA EN BICICLETA, salvo unha que publica o FAro, e que é de Bernabe)