OUTONO = COGOMELOS E FUNGOS DE AGOLADA

A seguir, ...as miñas reflexions mais decadentes, neste terrible outono de brumas, auga, e baleiros estridentes....no que me atopo, dentro e fora de mi, e que quero compartir con este poemiña...
Tal vez son ciclos, ou momentos desta vida intermitente que nos leva cara a nada absoluta.

Melancolica tristeza

de senderos olvidados entre las brumas del tiempo, preñados de lagrimas negras,

que impiden ver el postrer relampago del miedo.

Melancolica tristeza

entre el futuro incierto y el pasado en abandono pintado de hojas muertas.

Melancolica tristeza

en tardes de otoño en calles mojadas de adoquines cargados de historias tristes de putas viejas

borracheras de solitarios, y beatas de aldea, entre misal y rosario, en busca de una salvacion eterna inexistente.

Melancolica tristeza

en obtusa tarde de pasado, preñada de futuros intermitentes que no nos dicen nada....Silencio etereo, carencia de gente, ausencia de recuerdos ni presente.

Melancolica tristeza que me lleva entre el compás de la musica del viento
que deletreo entre sordos sonidos de palabraa no pronunciadas

La musica del silencio, la poesia del viento, la mirada extraviada de un niño detràs de unos cristales pintados de gotas de lluvia seca.

Melancolica tristeza, en la que tal vez mañana.... el firmamento.

As fotos foron tomadas este outono, na Fraga de Cendoi , os bosques de Val, Carmoega e nas terras veciñas de Antas de Ulla, ao pé mesmo do Farelo.

AGOLADA NA FEIRA

A outra Feira..........A de abaixo,

A Feira do medio, "a dos polbeiros", a do xantar, a do pan e viño.

A Feira de arriba, a dos tratantes, e o gando....

Ainda que xa non é o que fora, cada dia "Doce", repitese como unha letania interminble o mesmo rito.

Dende moi cedo, antes de que as luces primeiras do dia, sustituian as sombras, ainda as néboas da noite, non levantaron, ainda os primeiros raios non chegan a rachar o lusco-fusco do amanecer, ainda o dia non e dia, e xa os feirantes, os tratantes, os labregos, os señores da terra, herdeiros dos vellos tempos, que morren na esquecida memoria dos pobos abandonados, estan en tratos, de mans curtidas, de corpos arrugados, e pel queimada polo sol e o traballo, de apertas e promesas, de recordos e de esperas nos tempos ¿mellores?, por vir.....

Esta é a feira, a orixe desta vila chamada Agolada, no corazon mesmo do PAIS, con maisculas que é Galiza, e que sinto como din a canciòn......ENTRE TODOS LA MATARON Y ELLA SOLA SE MURIO....

Esta é a nosa razon de existir, porque se non fora que nun tempo xa esquecido os nosos ancestros xuntaronse para mercar, trocar, coller e tamen, -porque non- roubar, ---- nunha terra barrenta, nas brañas ao pé mesmo das sombras do Farelo , chamada "Auga levada", no que para guarecerse do frio, é as chuvias, e gardar as bestas, e as mercadurias,construiron cas súas mans, e lombos OS PENDELLOS, hoxe non haberia Agolada.

¿Por canto tempo mais.....?

A CURIOSIDADE ANIMAL.

Xa se sabe que o motor do progreso da humanidade é a curiosidade innata do ser humano, sen ela, nont eriamos interese en invertar, en descubrir, en probar cousas novas, das que extraemos as consecuencias necesarias para evolucionar.
A curiosidade, crea coñocemento, e como un picor do que un non pode librarse, chega a xenerar unha insatisfaccion vital, que nos amarga a nida.
Os ignorantes, son moito mais felices, non hai dubida delo.
Pero no reino animal...¿Que é o que produce a curiosidade destes anigos nosos, destes que nos reodean, e que as veces son case que humanos.....? Alo menos, nalgun caso, moitos mais intelixentes, que moitos dos nosos veciños...¿Ou non?

En fin, deixemonos de paranoias mentais, e parvadas e que esta entrada serva so para sacarvos un sorriso.

HORREO CON GALERIA

Para os amantes das curiosidades que ten a arquitectura popular de este pais noso, que é Galiza. VElai tedes, un Horreo bastante peculiar. Eu o chamo Horreo con Galeria. Porque ainda que na foto non se chega a apreciar con claridade, as columnas que sosteñen o tellado, deizan unha moi practica galeria, o a mitade do horreo serve de lamacen, en tanto que a outra mitade de observatorio, atalaia, ou mesmo para sentarse e recrearse ca vista, das chouzas das terras veciñas de Monterroso, e Antas de Ulla.

ENTRE O ROMANICO E O GOTICO....

Santa Maria de Mezonzo. Igrexa Romanica, e patrimonio cultural incuestionable. Unha das mais fermosas igrexas do noso Pais.
Hose traio aqui unhas cuantas fotos, mais ou menos representativas da aquitectura, patrimonio cultural, a preservar, que podemos atopar as mais das veces, perdidas no medio dos campos, nas aldeas mais remotas.

Outras das maravillas da arquitectura relixiosa. Sa Nicolas de Cines.

Igrexa Gotica de San Nicolas de Cines, en Oza Dos Rios, A Coruña. Vistas dos murais, sobre os muros do presbiterio, no altar maior.

Vista de ábside.

A fachada principal. Tamen cun fermosisimo roseton e vidrieras.

Porta principal. Temos que destacar o motivo decorativa, sobre o dintel de acceso na porta lateral, que reflexa o nacemento, e adoracion dos Reis magos.

DEtalle escultorico sobre as arquivoltas romàncias da porta principal da Igresa de Sn Pedro de Dozon.

Outra das nosas Maravillas. A igresa de San Pedro de Dozon. Formou parte dun antigo mosteiro de monxas benedictinas.

A igrexa conserva a súa traza romanica orixinal, sen reformas ni mutilzacions. Foi fundada no 1124 por Dona Gotho Suárez. Presenta tres fachadas da que se considera como principal a do hastial norte. A súa pranta é dunha nave rectangular, unida a abside semicircular mediante un tramo recto.

Igrexa de Camanzo.

Igrexa romanica de Camanzo-Vila de Cruces, en Pontevedra. Vista panorámica da Abside .

Porta de acceso ao claustro do convento, xa que foi mosteiro, fundado na primeira mitade do seculo X. polo conde Don Gonzalo de Betotez, tamen fundador do de Carboeiro, en Silleda.

Detalle, da fachada romanica principal de acceso a igrexa, nas arquivoltas dos arcos. Ainda que foi levantada sobre o cenobio primitivo, e corresponde a segunda mitade do seculo XII.
Parte da bòveda de cañon que cubre o presbiterio está adornada con fresoc murais, dunha figura, en actitud de bendecir, ainda que bastante deteriorados, e que posiblemente datan do século XVI.

Vista principal da torre e porta da igrexa de Camanzo. Curioso os dous rossetons, uns debaixo doutro. e a fermosisima porta románica.

Igrexa "Romanica", de San Martin, en Noia (A coruña). Detalle do capitel, na entrada principal.

A porta principal da entrada a nave central da igrexa. Fantasticos os detalles escultoricos, nas columnas.

Outra ollada, ca perspectiva do Roseton.

Igrexa de San Martiño, vista de frente.

Hoxe traio aqui unhas das moitas Igrexas, das moitisimas que temos a sorte de atopar explaidas polo noso Pais. Romanico, Preromanicas, Goticas, que se eu. A verdade é que non son demasiado experto no tema, e por moito que nolo explican, non acabo de aprender o que é unha arquivolta, un arco de medio punto....etc.

NOS OS GALEGOS

Estes pasados días, cos resultados das eleccións a Xunta de Galicia, xa coñecidos e irrefutables, puidemos ler nos xornais, unha moi variada selección das opinión dos mellores escritores, columnista, xornalistas e expertos na análise política, deste Pais.
As diferentes opinións todas elas absolutamente respectables, varían sensiblemente se veñen de Madrid, ou están feitas na terra, sorprende ver como un mesmo feito que consubstancialmente non debería variar, pode verse de xeito moi diferente segundo a cor do cristal co que se mira, e dende logo se o análise ven dun ou doutro lado do espectro político.

De entre todas as que saboreei atopei unha que falaba da “revolta cívica do sentido común dos Galegos....” ,e fíxome gracia, porque hai unhas semanas eu escribía dende esta mesma columna sobre o que chamei de xeito agarimoso, como a “rebelión dos caladiños”, que eu esperaba e desexaba que de unha vez por todas e para sempre levantaran a súa voz recia e nobre, de xente coma nos, Galegos, feitos a baixar a cabeza e calar, e como a forza imparable dun furacán varrera toda esta tropa de especuladores, ladróns de guante branco, señores con minúsculas, poderosos ca forza dos cartos, non da xustiza ni a razón.
A verdade é que a miña opinión difire radicalmente da que o meu admirado Luis Ventoso, vertiu neste articulo ao que estoume a referir, e por eso fíxome pensar sobre o que fai tempo me contou un vello cliente, cheo da sabedoría dos moitos anos vividos.

Contan que nunha aldea de Muros, na Coruña, fai anos, nas primeiras eleccións democráticas, que íanse a convocar neste Pais, os da dereita ameazaban na procura dos botos –sempre e o mesmo-, a xente mais humilde ca chegada dos “Comunistas”.

Mais ou menos, referíanse a ela como a peor das calamidades. Un comunista era naqueles anos, como un demo ou trasno de cornos e rabo, que botaba lume polos ollos, e por riba querían quitar a propiedade privada das cousas para repartilas; a colectivización socialista da propiedade .
Pois ben, a señora Maria, xa preto dos oitenta, e bastante escasa de oído, no que escoitou ao señor cura na predica da misa sobre o tema, ao chegar a casa contounos a súa maneira o que ía a pasar:
-Sei que se gañan os comunistas van a repartir as propiedades, así que mira ti que ben, cas dúas leiras que xa temos e si nos dan outra que estea cerquiña e teña boa terra, traballándoa ........
Pois eso mesmo, “Nos Os Galegos”, para algúns non se sabe nunca se subimos ou baixamos a escaleira, ¡Que gran vasallo si tivera bo señor¡.

A ARQUITECTURA SEN ARQUITECTOS

Fai uns dias recibin un correo do meu bo amig0 Manolo Busto, no que nos comenta a posibilidade de traer a Agolada, a exposicion "A Arquitectura sen Arquitectos", tratase dos traballos de aquitectura popular vista ao travès dun traballo feito por Vicente Risco.

Este traballo ademais de porfundamente serio, e moi importante sobre a arquitectura popular n GAlicia, ten ademais o valor engadido de ter un apartado moi importante especifcamente adicada a Agolada, e os recintos de Feira, como son os nosos Pendellos...

Esperamos ter a sorte de desfrutar no vrao, desta mostra tan importante.

(As fotos dos Pendellos, nos anos 192o-30, corresponden ao archivo Galiza, da fundacion Vicente Risco, de Allariz que nos enviou xentilmente D.Luis MArtinez-Risco Daviña, a quen temos agradecelle a sùa amabilidade conosco).