A IGREXA DE SAN CRISTOVO DE NOVELÚA

Altar maior, e no centro a imaxe tallada de San Cristovo

Entrada principal. Hoxe cuberta cun entramado de madeira, e chan en pedra que foi añadido a ermida primitiva, romanica. E como detalle mais importante, a construccion do campanario en torre.

Unha boa parte das columnas e arquivoltas do frontispicio, xa foron afortunadamente liberadas do encalameto , peo ainda falta moito por facer.

Este é o campanario do que vos falo.

Frescos murais da ábsida.

Mais frescos no lateral esquerdo do altar maior.

Nos laterais da nave principal, atopanse este e otro retablo policromado, realmente fermososos.

Vista da igrexa, de Novelùa, co seu Cruceiro.

Outra toma diferente. Dende detràs, por soposto co cemiterio como era costume.

O outro dia botandolle unha ollada o blog, de A ulloa en fotos;

http://aulloaenfotos.blogspot.com/

Atopei unha entrada sobre a Igrexa de San Cristovo de Novelùa, cunhas pinturas moi fermosas no absida do altar maior.

Como somos uns locos enamorados da arte, a pesarem da tarde de perros que facia, collimos o coche, e marchamos cara Monterroso, a esquerda direccion Ligonde, (por certo que tamen paga a pena, para os que non o coñecedes, acercarse ata alá ), e un pouquiño antes tedes que coller unha pista a Dereita-està indicada, Novelùa.

Veredes como teño razòn, por certo a chave da igrexa a ten un matrimonio moi agradable, (xa aproveitaron que a miña muller e medico, para facelle a consulta sobre a gripe A), Unha das catro casas que segun nos contou ainda está habitada, e non fai moito eran cento coarenta veciños.....Esto acabase.....¡¡¡¡os vellos ó cemiterio, e os novos a cidade¡¡¡¡ . Magoa.

Boeno pois velai tedes algunhas das fotos. A igrexa é romanica, e podese apreciar como a torre foi añadida despois, co paso dos anos a ermida primixenia. Outra das aberracions facilmente apreciable é o encalado da pedra, no portico de entrada, ainda visible nas arquivolts, e basamentos. Mesmo penso que algùn dos murais e frescos,dos muros laterais, ainda estan cubertos pola cal.

SEGUNDA FASE DAS OBRAS NOS PENDELLOS DE AGOLADA

Iniciadas as obras de recuperacion, e rehabilitacion dos pendellos de Agolada. O recinto de Feira mais importante de Galiza, a pesarem do maltempo e a chuvia impertinente e pertinaz.

Nesta segunda fase, darase prioridada a saneamento, e canalizacions, asi comoa iluminaciòn do recinto, eliminandose elementos discordantes, añadidos non moi afortunados simbolo da modernidade erroneamente entendida.

Asemesmo vaise levantar un pendello, que servirà de centro de receptor, dos cadros electricos, e outros sistemas de mantenimiento.

Parabens a Diputacion, de Pontevedra, Xunta de Galicia, e Concello, e por soposto o noso animo e desexo para que isto non remate aqui, ainda que sabemos da falta de cartos, da crises economica na que estamos inmersos, e do moito que ainda falta.

Como acordamos na reuinion desenvolvida nas pasadas datas polos representantes da Asociaicon Amigos dos Pendellos, co Director Xeral de Patrimonio, en Santiago.....Pouquiño a pouco, pero sen desmaio nin descanso...

TOLERANCIA CERO ....

Traio hoxe a carta gañadora do certamen Dillo a quen maltrata, promovido polo Concello de LAlin, como mostra de solidaridade, e adhesiòn.

A carta é dura, fermosa e real....TEmos que ter claro que TOLERACNIA CERO, é a unica resposata valida para estes animais, enfermos, e sen xstuficacion, que non merecen a denominaciòn de Homo Sapiens, ni pertenecer a raza human.

Non hai excusa, ninguha, para un maltratador.

COMPAÑEIROS.....

Vaia por diante que Eu non son moi afeccionado a estas eternas comilonas de traballo, de compañeiros ou ex-compañeiros de penas e alegrías, que todos nos temos celebrado algunha vez ao longo da nosa vida laboral, que se saben cando se empezan mais nunca cando rematan.

Pero onte, cumprindo co rito inmemorial de cada ano, fun a xantar cun grupiño de vellos amigos, compañeiros de traballo, todos eles xa xubilados ou prexubilados, o único que aínda continua en activo son Eu.

A comida é a escusa, para reunir un variopinto e dispar grupiño de homes que vense unha vez ao ano, pero que a pesaren de todo non deixan de asistir un é outro ano a esta cita, para falar e escoitar das súas cousas, as de antes cando estaban en activo, as de agora, e as de sempre, as que son e serán parte activa das súas vidas.

Escoitándoos recordar unha e mil anécdotas, de este ou aquel, entre risas e bromas, deixei voar a miña imaxinación sobre a crueldade do paso inexorable e imperdoable do tempo sobre todos e cada un de nos.

As engurras nas facianas, os “michelines e rollitos de primavera”,( das primaveras pasadas), acumuladas no ventre, froito do sedentarismo, as papadas fofas, o calvicie, mais ou menos prominentes.

Este que xa case non ve, aquel que leva un deses pinganillos para poder escoitar minimamente, todos nos con longos historiais de visitas ao médico, de pastillas para esto ou aquilo, todos nos cargados ca vida esquecida sobre o noso lombo, pero que aínda o podemos contar, porque peor están todolos que xa para sempre fóronse quedando no camiño, tantos e tantos amigos, e coñecidos que a morte levounos prematuramente, e polos que aínda tivemos uns instantes de recordo agarimoso, ao tempo que nos alegrabamos de no ser nos, e de seguir vivos, porque a pesaren de todo ninguén de nos ten os mais mínimos desexos de marchar.

De calquera xeito, o paso do tempo resulta dunha crueldade hostil e malsán, e produce en todos nos un profundo desexo de reflexión.

Porque ao final da nosa corta existencia, como ben dixo o desaparecido e admirado escritor D.Francisco Ayala;

“O único que realmente importa ao deixar esta vida, e ter a seguridade de que en cada instante cada un de nos actuó conforme a súa conciencia, e sen traizoala, esta certeza e a única que nos da a fortaleza necesaria e suficiente para encarar con dignidade a morte.”

Ogallá cun dia, cando me chamen, Eu poida recordar este aserto, con serenidade.

RESTOS ARQUEOLOXICOS DE CUNTIS.-CASTROLANDIN E MENHIR DE GARGANTANS

O Castro de Castrolandin, e xunto co menhir de Gargantans, e os petroglifos de Auteiro de Cartas, e mesmo os de Cequeril, restos do pasado megalitico, que moi preto dos de Campo Lameiro, fan desta zona de Cuntis, un enclave privilexiado para os amantes e visitantes curiosos desta cultura paleolitica, e restos do noso pasado castrexo.

CUNTIS PETROGLIFOS DE CEQUERIL

Vista dos petroglifos da laxe "Outeiro dos Galiñeiros".

A laxe dos "Homes", ten os petroglifos mais interesantes e mellor conservados de todolo parque.Tratase de duas figuras home e muller que se poden apreciar perfectamnte, dado o seu estado de conservacion, moi bo.

A laxe dos gatos.

Outra vista da laxe dos homes.

E finalmente, a primeira de todas, a laxe do Outeirodos campiños. Con debuxos de circulos, cazoletas e espirales, xa coñecidas doutros moitas laxes, mesmo as de Agolada...

O conxunto arqueoloxico do parque dos petroglifos de Cequeril, no termo de Cuntis, é quizais xunto co de Campo Lameiro uns dos mais importantes neste linguaxe das pedras, ainda sen descifrar.

Tanto pola situacion do lugar, como pola conservacion das laxes, paga a pena darse un pasaiño, e facer unha ruta de sendeirismo, que incluia, por soposto, a visita obrigada a aldea de Vilar de Mato, e regresar pola calzada romana que a circunda, nun bo treito en moi bo estado de conservacion.

As fragas e corredoiras, regos e regatos que atoparedes o longo da ruta, fai desta unha moi fermosa experiencia inesquecible.

NON AS MINICENTRALES HIDROELECTRICAS NO RIO ARNEGO.

A resposta está nas mans de todos nos. ¿Que queremos rios vivos, cheos de vida, como o noso Arnego, o Ulla, e tantos e tan poucos que ainda nos quedan....?. Para beneficio de todos.

Ou rios mortos, Cheo de basoiras, augas apestosas e contaminadas, pero ricas minicentrales hidroelecticas, para beneficio duns poucos....

Veño de ler nos xornais, a nova da intención da Xunta de Galiza, a nosa, de recuperar a vella idea das instalacions das minicentrales hidroelectricas no rio Arnego.

E de novo se me erizan todolos pelos do corpo. ¡Volta a empezar¡.

Se cargarán os nosos rios, nos traeran ó val mais fermoso que nos queda, o de Carmoega a pranta de biogas.....todos contentos, e mais cartos para o peto. ¿De quen?

E nos a calar que somos catro gatos.
Levo anos pregoando no deserto acerca das vantaxes de facer rutas de sendeirismo no noso Concello,e de amosar canto de fermoso ten as nosas fragas, rios e Vals.... Turismo natural e ecoloxista.

O que hoxe precisa e demanda a sociedade urbanita na que estamos englobados.

Sen dúbida o Arnego e un dos meus rios preferidos e mais entrañables.
Mais, como din o refrán; “ a dicha dura pouco na casa do probe”, e a continuación da reseña do artigo no que dábase conta deste proxecto, fíxose quedar abraiado, desconcertado e francamente moi preocupado.
Síntoo Sr. Varela, Alcalde de Agolada, Sintoo Sr. Presidente da mellor Xunta da historia, pero “Eu non quero "minicentrais nos nosos rios, non señor, de ningunha maneira, pode Vd. vender a idea , a quen a precise, pero a nosa verdadeira riqueza e o rio tal cual, xa nos fixeron bastante dano co encoro do Ulla, en Brocos, e non me vou a retractar, reitero a palabra, estragar un entorno protexido na rede natura; único, e incomparable, o mellor que temos neste concello noso., non é de recibo.
Ollo Sr. Alcalde, recorde do que está a falar, busque asesoramento, e expertos, que habelos hainos, e moi bos dentro e fora desta comarca, e non faga caso os cantos de serea, porque burradas ecolóxicas, xa levamos padecido dabondo, por desgracia.
Recoméndolle de corazón que vaia a recorrer a ruta dos muíños do Picón e do Falon, no concello do Rosal. Ou mesmo a do río Merin, en Vedra. Mesmo a que ven de finalizar o Concello de Santiago, na río Sarela, e tantas outras totalmente respetuosas co entorno natural, e integradas nel.
Eu pola miña parte ofrézolle a miña man para axudar no que puida, pero que quede claro: Non quero minicentrais nin prantas contaminantes no noso concello.